Чалавек жыве ў хаце, дрэва жыве на сваім водрубе, але іхнія лёсы пароднены і паяднаны жыцці.
I калі жыццё аднаго адрываецца ад жыцця другога, то аднаму робіцца няўтульна і дрэнна, а другога падточвае верад: няўжо я жыву проста так, ні для кога, дарэмна?
Дрэва ўсяго сябе аддае ў дарунак: калі яно цвіце – разлівае водар, калі зелянее – хавае ад спёкі, а потым, у верасні, і самую лістоту, якой яно ахіналася ў траўні, паволі раскідвае па наваколлі.
З дрэва – плады, з дрэва – дровы, але, можа, самае дарагое, што дрэва дае чалавеку, гэта сам – бескарыслівы і самаахвярны – спосаб давання: у ім – святло, у ім – хараство, у ім – здароўе.
Чалавек ва ўсім давярае дрэву, а дрэва, што б ні здаралася з ім, усё дароўвае чалавеку.
Яно яго павадыр: яно ідзе са старажытнасці, з «дрэўнасці», і вядзе чалавека не ў пространь, дзе гаспадараць дарвінаўскія дэрываты, а ў праўду.
I нават калі чалавек памірае, дрэва становіцца тым чаўном, у якім – разам з ім – ён выпраўляецца ў незваротнае вандраванне.
Похожие статьи:
Алесь Разанаў → Творчасць Алеся Разанава
Алесь Разанаў → Алесь Разанаў - Радзіма
Алесь Разанаў → Алесь Разанаў - Рагнеда
Алесь Разанаў → Алесь Разанаў - Арышт Кастуся Каліноўскага
Алесь Разанаў → Алесь Разанаў - Вецер