Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by



Алесь Разанаў - Стары горад

   На ацішэлых падворках, ля гонты і чарапіцы, квітнее ружовы і белы бэз і асвятляе сваім цвіценнем, сваім разуменнем горад, што паглыбляецца ў даўніну.
   Кашлаты дзядоўнік натоўпіцца каля паркана:
   кожная лапушына — шаля,
   кожная лапушына — голас,
   кожная лапушына — далонь:
   наноў разважае зялёнае веча, наноў узважвае думнае веча кошт смерці і кошт жыцця...

   Пакінулі апошнія жыхары свае дамы-мураванкі, свае драўляныя хаты з аканіцамі і ліштвой і ўсё, што мелі, што нажывалі, што памяталі, што снілі, пабралі ў пярэбары, у перасяленне, у новы кут...
   Ды нехта ўсё роўна сюды вяртаецца неадольна,
   нешта ўсё роўна тут, быццам колісь, жыве:
   тут раптам зазвоняць званы трывожна,
   зацокаюць раптам падковы па бруку,
   раптам дзіця заплача,
   раптам некага нехта пакліча, і той адгукнецца ў адказ...
   Тут пласт на пласце, на падмурку — падмурак.
   Тут свае таямніцы, свой радавод, свой лад.
   Тут нешта тоіцца, нешта хаваецца, нешта ўхіляецца ад разгляду...
   Падводзіцца да старога горада вузкакалейка.
   Па старым горадзе ходзяць узброеныя патрулі.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!