Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Пародыя

Кнопка отправить на печать

   Пародыя (гр. parodia - супрацьспеў, песня навыварат, ад para - супраць і oide - песня) — жанр сатырычнай літаратуры, заснаваны на карыкатурным перайманні стылёвых рыс нейкага твора, творчай манеры асобнага аўтара або літаратурнага напрамку.
   Як самастойны твор, пародыя абавязкова мае на ўвазе арыгінал, кантрастуе з ім, часам перасягае яго мастацкай вартасцю. Камічны эфект у пародыі ствараецца неадпаведнасцю формы "прататыпа" (твора, які парадыруецца) новаму, процілегламу яму зместу, паказам асобных характэрных рыс парадыруемага твора ў шаржыраваным, часта гіпербалізавана-абсурдным выглядзе. Падчас пародыя дыскрэдытуе не літаратурны твор, я саму рэчаіснасць, розныя стылі справавой пісьменнасці, царкоўную літаратуру ("Малітва па-беларуску" Кандрата Крапівы).
   Адна з першых беларускіх пародый - славутая ананімная "Прамова Мялешкі" (пачатак XVІІ ст. ). Гэта - пародыя на сеймавую прамову, яскравы твор палітычнай сатыры, скіраваны супраць парадкаў тагачаснай Рэчы Паспалітай, у склад якой уваходзіла і Беларусь.
   У парадыйных паэмах XІX ст. "Энеіда навыварат" і "Тарас на Парнасе" востра высмейваліся творчыя прынцыпы класіцыстаў. Сацыяльна-бытавую і палітычную пародыю распрацоўвалі Францішак Багушэвіч ("Калыханка"), Янка Купала ("Ісцінна чорнае трыо"), Якуб Колас ("Верныя сябры"), Ядвігін Ш., А. Паўловіч і інш.
   Прыкметны след у антыклерыкальнай пародыі пакінуў Кандрат Крапіва сваёй парадыйнай паэмай "Біблія". У апошні час асаблівае пашырэнне набыла літаратурная пародыя, у якой высмейваюцца асобныя заганы чыста творчага парадку. Сярод пасляваенных беларускіх пісьменнікаў-парадыстаў вылучаюцца Васіль Вітка, Рыгор Барадулін, Г. Юрчанка, М. Скобла і інш.
   Адзін з самых яркіх парадыйных твораў сучаснай беларускай літаратуры - паэма ананімнага аўтара Ведзьмака Лысагорскага "Сказ пра Лысую Гару", у якой дасціпна высмеяны паводзіны некаторых пісьменнікаў і асобныя парадкі, што існавалі ў Саюзе пісьменнікаў Беларусі ў 60-70-я гг.