Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



След даўніны

Кнопка отправить на печать

   Дождж перастаў яшчэ ўночы. Палеткі то велічна падымаюцца ўзгоркамі, засланяючы адзін аднаго, то ападаюць пакатамі, па якіх, пенячыся і размываючы гліну, бяжыць вада.
   Аднойчы пасля навальніцы, калі вада змыла з сабой зямлю, на дне рва былі знойдзены два калодзежы. Нават самыя глыбокія дзяды не памятаюць там ніякага паселішча. Яны ўспамінаюць, што там быў глухі лес, шумелі векавечныя дубы і між іх вілася невялічкая сцежка. Я гляджу цяпер на гэты роў і ў шуме вады чую далёкую старажытнасць.
   Я іду лёгкі, акрылены. Я не магу наглядзецца на гэтую шыр. Я гляджу ўдалячынь і шукаю Выспу – легендарную краіну майго дзяцінства. Гэта быў куток цёмнага лесу, абкружанага балотам. Недаступны і далёкі, ён быў абвеяны ў нашым уяўленні ружовымі казкамі, лёгкімі і дзівоснымі, як міраж.
   На Выспе мы адчувалі сябе асілкамі, кожны з нас рабіўся дарослым і самастойным.
   Замест Выспы я бачу роўнае поле. Няма майго легендарнага лесу, ператворанага ў казачную краіну нашай неспакойнай дзіцячай фантазіяй. Я гляджу і дзіўлюся. Нібы прайшлі не гады, а цэлая вечнасць.
(165 слоў)

Паводле Я. Скрыгана.