Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Артыстка

Кнопка отправить на печать

   Кінастудыя здымала фільм пра вайну. Рыхтаваўся эпізод – бежанцы на дарозе. Трэба было арганізаваць масоўку – гэта значыць сабраць людзей, апрануць іх так, як маглі быць апрануты ў той час бежанцы, і каб яны з клункамі, з мяшкам і ішлі па дарозе, вялі з сабою кароў, гналі гусей, свіней.
   Здымкі рабіліся каля вёскі, праз якую прайшла вайна, людзі з якой сапраўды хадзілі ў бежанцы, ды немцы перахапілі іх, вярнулі.
   У гэтай вёсцы і з’явілася прыгожа напісаная аб’ява, у якой гаварылася, што кінастудыя запрашае жыхароў прыняць удзел у здымках фільма. Унізе аб’явы адзначалася, што кожнаму ўдзельніку будзе заплачана па тры рублі.
   У назначаны дзень людзей сабралася вельмі многа. Рэжысёр – нізенькі, каржакаваты, з чорнаю барадою, у палінялым камбінезоне, з тоўстым кіем у руцэ – у яго балела нага – выйшаў перад людзьмі і растлумачыў, як яны павінны апрануцца, што ўзяць з сабою.
   – Адным словам, каб было так, як у сорак першым, – заключыў рэжысёр.
   Пра тое, як хадзілі ў бежанцы, помніла яшчэ амаль палова вёскі. Многія з іх былі шчыра перакананы, што ў кіно паказваюць толькі тое, што сапраўды было ў жыцці. I пачалі ўспамінаць, як хто ў той дзень быў апрануты, які клунак ці чамадан нёс з сабою.
   Асабліва шчыравала бабка Мар’я, старая ўжо, зусім сівая, бяззубая. Але і ёй хацелася трапіць у кіно, і яе ўсхваляваў успамін – як гэта было тады, у тыя часы, каб яны век не вярнуліся.
   – Зоська, Зоська, як цяпер помню, ты была ў каптане з жалезнымі гузікамі, – напамінала яна сваёй суседцы. – I чамайдан драўляны несла. У зялёны пакрашаны.
   – Цётачка, дык жа той чамадан Міцька забраў, як у тэхнікум ехаў.
   – А ты ў Іваніхі вазьмі. У той акурат такі чамайдан. А яна з клункам ішла, як цяпер помню...
   Сама бабка Мар’я завязала і тую хустку, у якой хадзіла ў бежанцы, – вялікую, шэрую, у клеткі – і клунак сабрала акурат такой велічыні, як быў той.
   З бабкаю збіраўся ісці «здымацца ў кіне» і яе ўнук трактарыст Косця. Яму цяпер было столькі гадоў, як у вайну яго бацьку, сыну бабкі Мар’і, якога забілі немцы. I падобны ж быў Косця на бацьку – ну выліты Віця, бабчын сын.
   Калі амаль усе жыхары вёскі выйшлі на тракт – з клункамі, з чамаданамі, з дзецьмі на вазах, – карціна сапраўды атрымалася такой жа, як тады, у сорак першым. У бабкі Мар’і аж забалела сэрца. Успомнілася ўсё да драбніц, як было ў вайну. А ў гэты час артысты, апранутыя ў нямецкую форму, схапілі яе ўнука Косцю і пацягнулі з дарогі ў лес.
   I бабка Мар’я нема загаласіла, падалася за ўнукам. З вачэй яе паліліся непадробныя слёзы. Яна не бачыла апарата, які ў гэты час здымаў яе буйным планам.
   Пасля спецыялісты, якія глядзелі гатовы фільм, казалі, што артыстка вельмі добра сыграла эпізод. Вельмі праўдзіва.
(440 слоў)

Паводле Л. Арабей.