Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by

 

 Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Віктар Казько

Кнопка отправить на печать

   Віктар Апанасавіч Казько нарадзіўся нарадзіўся 23 красавіка 1940 года ў г. Калінкавічы Гомельскай вобласці. Празаік. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі з 1973 г. Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола (1977 г., за кнігу «Добры дзень і бывай»), Дзяржаўнай прэміі Беларусі імя Я. Коласа (1982, за аповесць «Суд у слабадзе»). Піша на беларускай і рускай мовах.
   З сям'і рабочага. У гады Вялікай Айчыннай вайны ад выбуху бомбы загінула маці, замерзла маленькая сястрычка. Выхоўваўся Віктар Казько ў Вільчанскім і Хойніцкім дзіцячых дамах на Палессі. Пасля сканчэння ў 1956 г. васьмі класаў вучобу працягваў у Кемераўскім горным індустрыяльным тэхнікуме. Потым працаваў у шахце, у геолагаразведцы. З 1962 г. звязаў свой лёс з журналістыкай: быў загадчыкам аддзела прамысловасці таштагольскай* гарадской газеты «Красная Шория», літсупрацоўнікам абласной газеты «Комсомолец Кузбасса», карэспандэнтам абласнога радыё. У 1970 г. скончыў завочнае аддзяленне Літаратурнага інстытута імя А. М. Горкага. Праз год пераехаў у Мінск. З 1971 г. Віктар Казько літсупрацоўнік газет «Чырвоная змена», «Советская Белоруссия», у 1973-1976 гг. – часопіса «Нёман». З 1976 г. на творчай рабоце. У 1985-1988 гг. сакратар Саюза пісьменнікаў БССР. З 1988 зноў на творчай рабоце. У 1986 г. у складзе дэлегацыі Беларускай ССР удзельнічаў у рабоце ХL (40-й) сесіі Генеральнай Асамблеі ААН. Сябра Беларускага ПЭН-цэнтра з 1989 г. Жыве ў Мінску.

   У 2009 г. за кнігу прозы «Бунт незапатрабаванага праху» Віктар Казько атрымаў прэмію «Гліняны Вялес». Лаўрэат прэміі «Залаты апостраф» (2009 г. і 2013 г.) і прэміі Ежы Гедройца 2015г. (за кнігу «Час збіраць косці»).
   Віктар Казько адзін з вядучых беларускіх празаікаў сярэдняга пакалення. Друкавацца пачаў у газеце «Красная Шория». У беларускім друку выступае з 1971 г. Творчасць Віктара Казько мае ярка выражаную аўтабіяграфічную аснову. Ён адзін з першых у беларускай і савецкай прозе паказаў вайну праз прызму ўспрыняцця дзіцяці («Суд у Слабадзе»). Трагічныя падзеі вайны, якія захаваліся ў дзіцячай свядомасці, сталі сюжэтна-кампазіцыйным, сэнсавым, этычным цэнтрам аповесцей пісьменніка. Яны абумовілі розныя планы апавядання – ваеннае мінулае, жорсткія траўмы, якія былі нанесены дзіцячай душы, цяжкае станаўленне юнака, імкненне пераадолець. невыносны цяжар страшэнных успамінаў. Значную ўвагу Віктар Казько ўдзяляе экалагічным праблемам: выступае не толькі за чысціню прыроды, але і за чысціню чалавечых адносін, мар, ідэалаў. Гібель прыроды, варварскія адносіны да яе знішчаюць нешта чалавечае ў самім чалавеку («Цвіце на Палессі груша», «Неруш»).
      Своеасаблівым падагульненнем творчых пошукаў Віктара Казько 70–80-х стаў раман «Хроніка дзетдомаўскага саду» (1987), у якім спалучаны найбольш значныя дасягненні пісьменніка ў распрацоўцы тэмы вайны і ўзаемадзеяння з прыродай. Напісаў аповесці «Суд у Слабадзе» (1978), «No pasaran» (1990), «Выратуй і памілуй нас, чорны бусел» (1993), «Прахожы» (1995), «Да сустрэчы» (1997).

 


Таштагол – раённы цэнтр Кемераўскай вобласці ў Расіі.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!