Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Генадзь Бураўкін - Элегіі старога саду

Кнопка отправить на печать

Я зноў прыйшоў у наш зарослы сад,
Дзе пахне зазімкам і лісцем прэлым.
Ён не такі, як дваццаць год назад.
Ён,
    як і я,

здаецца пастарэлым.


Мне вусцішна між яблыняў ступаць,
Страсаць з галін абуджаныя згадкі.
I за спіной не веснічкі рыпяць,
А памяці разгойданыя кладкі…
 

I

У ціхім садзе нашага дзяцінства
Даўно сабе звіваюць гнёзды птушкі.
I я не часта ў сад хаджу, каб раптам
Няўклюднага падлётка не спалохаць.
А можа быць,

я больш за ўсё баюся,

Што ўспырхне,

нібы жаўранак вясновы,

Забытае імя дзяўчынкі мілай
У белай блузцы і спаднічцы сіняй,
З чарнілам перапэцканымі пальцамі
I русаю худзенькаю касой?
Што, як яна жыве ў забытым садзе –
Абсыпаная рыжымі вяснушкамі,
Абстрыканая крапівой пякучай,
Цыбатая,

    нібыта бусляня?..

Чаго баюся –
Успамінаў смешных
Ці горкай і запозненай сустрэчы
З юначаю неразгаданай тайнай
I першым неўсвядомленым каханнем?
Ды не,

        якое там было каханне!

Было няўцямнае зямное шчасце,
Што вось жыве дзяўчо на белым свеце
I лічыць мяне дужым і прыгожым
I з захапленнем на мяне глядзіць.
I я пераканаць яе стараўся,
Што я папраўдзе нейкі незвычайны,
Што я прыгожы,

дужы

і разумны,

А быў няўклюдны і дурны,

    як бот.

Я пасмяяўся з той дзяўчынкі мілай
Па-хлапчукоўску жорстка і бяздумна –
З яе вяснушак,

і з касы худзенькай,

I з нехаванай радасці ў вачах.
I я хадзіў, як певень, ганарысты,
Суровы,

незалежны

        і дасціпны,

I быў не варты нават шкадавання,
Не тое

што яе няўцешных слёз…


Мы вельмі часта позна разумнеем…
Цяпер я ў сад заходжу асцярожна –
А што, як раптам хрусне пад нагою
Птушынае гняздо?..
 

II

Ты помніш сад,
Парэчкамі зарослы,
Дзе ля паркана быў куток таемны,
Куды ўцякалі мы з табой штовечар
Ад пільных матак і сяброў цікаўных?
Ты помніш?

Там нас хавала яблыня старая.
Мы слухалі маўчанне цёплай ночы,
I я нямеў, калі плячом гарачым
Ты прыпадала да майго пляча.
Там я аднойчы

пры святле маланкі,

Як цуд, нікім нязведаны,

    убачыў

Твае блакітныя, як неба, вочы
I белыя, як яблыкі, калені.
На круглыя, як белыя налівы,
Клаў галаву я на твае калені
I піў каўшом Мядзведзіцы Вялікай
Тваё такое блізкае дыханне,
Наіўны і салодкі наш спалох.
 

I валасоў тваіх густая хмара
Мне засланяла і зямлю, і неба –
I гасла ўсё ў вачах,
I толькі вусны,
Твае сляпыя і сухія вусны,
Як месяц,

    прабіваліся праз цемру

I зноў вярталі мне ў душу святло…
Ты помніш?
Растуць парэчкі ў садзе,

як калісьці.

А ля паркана –

восеньскае лісце…

Сюды з табой штовечар мы ўцякалі
Ад пільных матак і сяброў цікаўных.
Тут пры святле маланкі я аднойчы
Зірнуў табе ў спалоханыя вочы…

Стаіць пад ветрам яблыня старая.
Ні павуцінкі – на галінках голых…
А я вачамі маладымі бачу
два белыя налівы…
 

ІІІ

Быў позні і туманны адвячорак.
Сад звонка лапатаў пасля дажджу –
Як быццам тысяча срабрыстых гномікаў
Саскоквала з галінкі на галінку,
З ліста на ліст,
А з лісця –

    на траву.

Я ў сад пабег
Паслухаць гэты вэрхал,
Палюбавацца,
Як цяжкія кроплі
Ляцяць свінцовым шротам на пясок,
А яблыні абмытыя стаяць,
Нібыта маладзіцы пасля лазні.
Па лужынах і ручаях імчаў я.
У сэрцы калацілася гарэзнасць,
I мне хацелася такое крыкнуць,
Каб цэлы свет,

уражаны,

    пачуў.

Тады арліным хлапчукоўскім вокам
Я ўгледзеў іх пад вымаклаю вішняй –
Яны застылі ў доўгім пацалунку,
Як у палёце спыненыя птушкі.
Яны мяне не бачылі,

не чулі,

I я падкраўся –
I зарагатаў,
Спалохаў тое светлае імгненне,
Якое ўжо не зможа паўтарыцца.
Я загалёкаў:
«Цілі-цілі цеста!..»
Улёг за імі шчанюком звяглівым
I ўсё чакаў,
Як голас мой падхопіць
I панясе пад гулкім небам рэха.
А сад маўчаў.
Маўчалі змрочна кроплі,
Што на лістах званочкамі віселі.
А яблыня старая

поўнай жменяй

Дажджу мне сыпанула за каўнер.
I я замоўк,
Як быццам спатыкнуўся.
Мяне спыніў цяжкі дарослы сорам.
Пачуў я раптам,
Як замоўк чамусьці
У шапатлівых кронах

звонкі лопат,

Як стала ў садзе золка і будзённа…
Мой сад,

ты помніш гэты адвячорак.

Я дзякую,

што ты маўчыш,

мой сад…

Мой сад…
 


1973

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!