Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by

 

 Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Генадзь Бураўкін - Элегіі старога саду

Кнопка отправить на печать

Я зноў прыйшоў у наш зарослы сад,
Дзе пахне зазімкам і лісцем прэлым.
Ён не такі, як дваццаць год назад.
Ён,
    як і я,

здаецца пастарэлым.


Мне вусцішна між яблыняў ступаць,
Страсаць з галін абуджаныя згадкі.
I за спіной не веснічкі рыпяць,
А памяці разгойданыя кладкі…
 

I

У ціхім садзе нашага дзяцінства
Даўно сабе звіваюць гнёзды птушкі.
I я не часта ў сад хаджу, каб раптам
Няўклюднага падлётка не спалохаць.
А можа быць,

я больш за ўсё баюся,

Што ўспырхне,

нібы жаўранак вясновы,

Забытае імя дзяўчынкі мілай
У белай блузцы і спаднічцы сіняй,
З чарнілам перапэцканымі пальцамі
I русаю худзенькаю касой?
Што, як яна жыве ў забытым садзе –
Абсыпаная рыжымі вяснушкамі,
Абстрыканая крапівой пякучай,
Цыбатая,

    нібыта бусляня?..

Чаго баюся –
Успамінаў смешных
Ці горкай і запозненай сустрэчы
З юначаю неразгаданай тайнай
I першым неўсвядомленым каханнем?
Ды не,

        якое там было каханне!

Было няўцямнае зямное шчасце,
Што вось жыве дзяўчо на белым свеце
I лічыць мяне дужым і прыгожым
I з захапленнем на мяне глядзіць.
I я пераканаць яе стараўся,
Што я папраўдзе нейкі незвычайны,
Што я прыгожы,

дужы

і разумны,

А быў няўклюдны і дурны,

    як бот.

Я пасмяяўся з той дзяўчынкі мілай
Па-хлапчукоўску жорстка і бяздумна –
З яе вяснушак,

і з касы худзенькай,

I з нехаванай радасці ў вачах.
I я хадзіў, як певень, ганарысты,
Суровы,

незалежны

        і дасціпны,

I быў не варты нават шкадавання,
Не тое

што яе няўцешных слёз…


Мы вельмі часта позна разумнеем…
Цяпер я ў сад заходжу асцярожна –
А што, як раптам хрусне пад нагою
Птушынае гняздо?..
 

II

Ты помніш сад,
Парэчкамі зарослы,
Дзе ля паркана быў куток таемны,
Куды ўцякалі мы з табой штовечар
Ад пільных матак і сяброў цікаўных?
Ты помніш?

Там нас хавала яблыня старая.
Мы слухалі маўчанне цёплай ночы,
I я нямеў, калі плячом гарачым
Ты прыпадала да майго пляча.
Там я аднойчы

пры святле маланкі,

Як цуд, нікім нязведаны,

    убачыў

Твае блакітныя, як неба, вочы
I белыя, як яблыкі, калені.
На круглыя, як белыя налівы,
Клаў галаву я на твае калені
I піў каўшом Мядзведзіцы Вялікай
Тваё такое блізкае дыханне,
Наіўны і салодкі наш спалох.
 

I валасоў тваіх густая хмара
Мне засланяла і зямлю, і неба –
I гасла ўсё ў вачах,
I толькі вусны,
Твае сляпыя і сухія вусны,
Як месяц,

    прабіваліся праз цемру

I зноў вярталі мне ў душу святло…
Ты помніш?
Растуць парэчкі ў садзе,

як калісьці.

А ля паркана –

восеньскае лісце…

Сюды з табой штовечар мы ўцякалі
Ад пільных матак і сяброў цікаўных.
Тут пры святле маланкі я аднойчы
Зірнуў табе ў спалоханыя вочы…

Стаіць пад ветрам яблыня старая.
Ні павуцінкі – на галінках голых…
А я вачамі маладымі бачу
два белыя налівы…
 

ІІІ

Быў позні і туманны адвячорак.
Сад звонка лапатаў пасля дажджу –
Як быццам тысяча срабрыстых гномікаў
Саскоквала з галінкі на галінку,
З ліста на ліст,
А з лісця –

    на траву.

Я ў сад пабег
Паслухаць гэты вэрхал,
Палюбавацца,
Як цяжкія кроплі
Ляцяць свінцовым шротам на пясок,
А яблыні абмытыя стаяць,
Нібыта маладзіцы пасля лазні.
Па лужынах і ручаях імчаў я.
У сэрцы калацілася гарэзнасць,
I мне хацелася такое крыкнуць,
Каб цэлы свет,

уражаны,

    пачуў.

Тады арліным хлапчукоўскім вокам
Я ўгледзеў іх пад вымаклаю вішняй –
Яны застылі ў доўгім пацалунку,
Як у палёце спыненыя птушкі.
Яны мяне не бачылі,

не чулі,

I я падкраўся –
I зарагатаў,
Спалохаў тое светлае імгненне,
Якое ўжо не зможа паўтарыцца.
Я загалёкаў:
«Цілі-цілі цеста!..»
Улёг за імі шчанюком звяглівым
I ўсё чакаў,
Як голас мой падхопіць
I панясе пад гулкім небам рэха.
А сад маўчаў.
Маўчалі змрочна кроплі,
Што на лістах званочкамі віселі.
А яблыня старая

поўнай жменяй

Дажджу мне сыпанула за каўнер.
I я замоўк,
Як быццам спатыкнуўся.
Мяне спыніў цяжкі дарослы сорам.
Пачуў я раптам,
Як замоўк чамусьці
У шапатлівых кронах

звонкі лопат,

Як стала ў садзе золка і будзённа…
Мой сад,

ты помніш гэты адвячорак.

Я дзякую,

што ты маўчыш,

мой сад…

Мой сад…
 


1973

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!