Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Сваё

   Нам шанцавала неверагодна: пагода ўвесь час стаяла як на заказ. I хоць кастрычнік пераваліў за сярэдзіну – ніводнага слотнага дня. Наадварот, кожны дзень – музыка фарбаў і колераў, ды такіх, што як раніцой прачнешся – жыць хочацца! Уявіце толькі: вакол сасновы лес, шчыльны, як сцяна, з-за якога ніяк не праб’ецца сонца, але вось-вось паднімецца над ім. З таго боку, дзе гэта павінна адбыцца, неба налілося такой густой жаўцізной, быццам пераспелы гарбуз. I сапраўды, яшчэ колькі часу, і з-за гэтай сцяны пырскаюць першыя мяккія промні, слізгаюць па вершалінах сосен і да нас у пакой...
   Ужо некалькі дзён я назіраю за гэтым цудам, хаця, шчыра кажучы, прачынацца рана невялікі аматар. А тут – як патрэба нейкая. Мае суседзі расплюшчылі вочы, таксама чакаюць. I да таго моманту, пакуль сонца не зірне з-за сосен і не ўвальецца ў наш пакой, ніхто слова не вымавіць: як штось парушыць баяцца... А паветра якое!
   Вось тут і зразумей чалавека! Як той камень, гадамі сядзім у горадзе, не выцягнуць адтуль, пакуль якая патрэба не прымусіць выехаць на прыроду, як нас, напрыклад. I ўжо тады, як дзеці, глядзім на траву, на лес, на сонца... Дыхаем... Дзіву даёмся: няўжо ёсць такое, няўжо сапраўднае?! I, бадай, толькі ў той момант пачынаем разумець, што ў сваім жыцці страцілі нешта такое, чаго ніколі не вернеш...
   Край мой! Радзіма мая! Зямля маіх бацькоў і навек мая зямля, з якой я выйшаў і куды сыду. Колькі сонца і святла ў табе! Колькі блакітнай чысціні на зямлі і ў небе! I ўсё тое для мяне і ўсіх астатніх людзей: знаёмых і незнаёмых, блізкіх і далёкіх. Усё гэта для нас. I мы – усё гэта.
   Ды толькі чамусьці сляпое непаразуменне баламуціць нашы душы, глушыць іх, зводзіць у зман. I так проста і лёгка мы таму паддаёмся, коцімся ўсё ніжэй і ніжэй...
   I вось палова зямлі нашай – пад крыжам Чорнага Болю.
   Мы быццам і не чулі ніколі дзесяці святых запаветаў.
   ...Чаго прыходзіць чалавек на зямлю? Навошта і каму гэта трэба? У чым сутнасць яго з’яўлення? Што ён такое ў вечна тайным і вечна адкрытым ланцугу прыроды?
   Якія складаныя, якія банальныя пытанні! I, вядома, адказ атрымаецца такі ж – складаны і просты, звычайны. I будзе ў ім і пра Хрыста, і пра Карфаген, і пра Бетховена, і пра Пушкіна, і, можа, пра Купалу слова знойдзецца. Але, мусіць, амаль ніхто і ніколі не ўспомніць пра ячны колас.
   Гэтая кветка прыроды і ёсць нешта такое, для чаго прыходзіць чалавек на зямлю...
   Што наканавана Богам – рабі! А каб тое ўсвядоміць – паслухай сябе. I тады амаль абавязкова пачуеш сваё... I ўжо не пярэч лёсу. Пачынай свой шлях з таго, што пачуў, што ахіліла і залюляла твая душа, васільковым колерам зацвітаючы ў сэрцы.
(445 слоў)

Паводле А. Жука.

Похожие статьи:

Алесь ЖукАлесь Жук - Стары бабёр

Алесь ЖукАлесь Жук - Паляванне на Апошняга Жураўля

Алесь ЖукАлесь Жук - Мужчыны

Алесь ЖукАлесь Жук - Праклятая любоў

Алесь ЖукАлесь Жук - Песня