Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ружы

   Яны жылі на ўскрайку горада. Жылі ў горадзе, а вялі вясковы лад жыцця – мелі соткі, сад, палілі ў печы. Соткі раздзяляў невысокі плот, хаця між імі ніколі спрэчак не было. Сусед, Мікіта Бабыроў, быў у вайну артылерыстам, да Берліна дайшоў, а Аленцій Гусакоў партызаніў – ваяваў у палескіх лясах. Па зроку яго ў армію не ўзялі.
   Кожны, хто праходзіў паўз іх агароды, міжволі спыняўся, сам таго не заўважаючы, і глядзеў, не адводзячы позірку, за частакол, на кветкі... Вабілі сваім непаўторным пахам і прыгажосцю цюльпаны, півоні, вяргіні, хрызантэмы, гладыёлусы. Але самым вялікім багаццем суседзяў былі ружы. Яны былі розных гатункаў – жоўтыя, чырвоныя, нават чорныя.
   Мікіта характарам быў памяркоўны, ціхі, ніколі не злаваўся, не павышаў голасу ні на жонку, ні на чужых. I голас у яго быў мяккі, даверлівы. У вачах свяціліся іскрынкі дабрыні, шчырасці.
   Аленцій – процілегласць Мікіце. Заўсёды яго нешта непакоіла, прымушала хвалявацца. Па характары быў ён скрытны, ашчадлівы. Дарма не патраціць капейчыну. Нават дзецям, якія вывучыліся, даваў рэдка і скупа. Лічыў, што няхай самі зарабляюць. I скнарным назваць яго нельга – дзяліўся, калі прасілі, хаця і балела душа.
   – Як жыццё, сусед? – павітаўшыся ранічкай, звычайна першы пытаўся Аленцій.
   – Нічога сабе, дзякую, – весела адказваў Мікіта. – Ды ўсяк бывае, хай на яго. Здароўе не маладое.
   – I не кажы, здароўечка нашае там засталося, на вайне. Хай яна спрахне...
   Суседзі лічыліся лепшымі аматарамі-кветкаводамі ў горадзе. А ружа «Наташа», якую вывеў Мікіта, не мела сабе роўных ва ўсёй акрузе. Аленцій не хацеў адставаць ад Мікіты, з усіх сіл стараўся вырасціць і свой, яшчэ лепшы гатунак, але ў яго чамусьці з гэтага нічога не выходзіла...
   Мікіта з Наталляй пазнаёміліся перад самай вайной. Ён вучыўся ў будаўнічым тэхнікуме, яна – на курсах медсясцёр. Запала ў сэрца дзяўчына з першай сустрэчы, і запомнілася яму на ўсё жыццё – чырвоная сукенка і блакітныя вочы, як неба над іх Тросніцай. У дзень нараджэння Мікіта вечарам прынёс да яе ў пакойчык вялікі абярэмак чырвоных руж.
   – Столькі грошай патраціў, – здзівілася дзяўчына і пачырванела, як тыя ружы.
   – Я не купляў іх, бо лічу, што грошы і кветкі – рэчы несумяшчальныя, процілеглыя адна адной. Я іх нарэзаў у бацькоўскім агародзе...
   – Праўда? – радасцю засвяціліся вочы, яна зашаптала: – Твае кветкі – першыя ў маім жыцці...
   Пасля пераможных салютаў Мікіта разам з землякамі вяртаўся з Берліна дадому. Нецярпліва чакаў сустрэчы з роднымі. Прагна ўглядаўся, як і ўсе, у твары людзей, шукаў знаёмых, блізкіх і не знаходзіў.
   – Мікіта! – пачуў ён побач знаёмы пяшчотны голас.
   Ён вачам не верыў: насустрач бегла Наталля. А ў руках кветкі, шмат кветак. Яна кінулася яму на грудзі і, радасная, плакала, доўга не выпускала з абдымкаў.
   – Як ты даведалася, што я прыеду? – радасна і ўсхвалявана пытаецца ён.
   – Я кожны дзень прыходжу сюды, даўно чакаю.
   – Я абяцаю вырасціць ружу – адзіную ва ўсім свеце – чырвоную, у якой кончыкі пялёсткаў будуць блакітныя, як твае вочы. Я назаву гэты гатунак тваім імем – «Наташа». Добра?
   – Я памагу табе, – адказвае дзяўчына, і ў яе вачах успыхвае шчаслівая радасць.
(471 слова)

Паводле А. Бароўскага.