Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Няхай цвітуць пралескі

   «Загінуў пад Пінскам», – напісана ў паведамленні. Гэты радок ужо многа гадоў балюча раніць сэрца Сашы, які многа чытаў пра апошні бой бацькі, столькі ж разоў імкнуўся пабываць тут, на гэтай вышыні.
   I вось ён на месцы былога бою. Гэта нават не гара, а круты пясчаны пагорак. Узвышаецца ён, нібы старажытная піраміда, над неабсяжнымі прасторамі пінскіх балот. Пагорак зарос ядлоўцам, сям-там, па схілах, прытуліліся купінкі маладых сасонак. Вакол пагорка тры старыя траншэі, якія зараслі травой.
   Саша сеў на край траншэі. Ласкава грэе майскае сонца, пахне кветкамі. I тут Саша ўбачыў пралескі. Яны раслі на дне траншэі, невялікая купка. I нават здалося, што растуць кветкі ў зялёным гліняным гаршку. Спусціўшыся ўніз, хлопец схіліўся над кветкамі. Разгледзеў, што растуць пралескі ў салдацкай касцы. Саша моцна націснуў рукамі на берагі каскі. Яна глуха трэснула і развалілася. Няхай цвітуць пралескі!
(138 слоў)

Паводле У. Аляхновіча.