Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ноч на возеры

   Ішлі апошнія дні красавіка. Возера з ранку да позняй ночы гуло песнямі вадзянога птаства.
   Максіма возера асабліва вабіла надвячоркам. Прыйшоўшы да лазні, ён сеў на лавачку і ўдыхнуў пахі разнатраўя. Ягоны позірк лашчыла жаўцізна лотаці. Над галавой гулі маёвыя жукі, дзесьці за бярозамі і вербалозамі, на другім беразе затокі, мылі бялізну маладзіцы.
   Возера жыло. Насіліся над гладдзю вады чайкі, дзесьці ў чаратах бадзёра пераклікаліся, журбоціліся кнігаўкі. Калі села сонца, дружна закрумкалі жабы. З агародаў, дзе, як аблітыя малаком, цвілі вішні і яблыні, плыла сюды, на бераг, вабная духмянасць. Месяц пазніўся. Над вадою віўся бялявы туман. Нарэшце чырвонай буйной плямай з-за цёмнага лесу паказаўся месяц. Жабы працягвалі свой спеў – то заміралі на нейкія хвіліны, то зноў наперабой крычалі па ўсім доўгім беразе.
   Месяц узняўся над лесам, і ягонае празрыстае святло разлілося над ужо суцішанаю вадою. Перад вачыма засерабрылася дарожка. На беразе стала светла, як днём. Толькі ў засені дрэў, якія высіліся абапал завулачка, стаяў чорны цень.
(158 слоў)

Паводле М. Дубоўскага.