Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Максімка

   На другі дзень, калі бацька і маці сядзелі на канапе, да іх падбег Толя, вясёлы, шчаслівы. Ён праціснуўся паміж каленяў бацькі, прытуліўся да яго і сказаў:
   – А веласіпед сапраўды мне купіш?
   – Куплю, сынок, куплю. Толькі пакуль што няма дзе купіць, – адказаў бацька, а потым звярнуўся да жонкі: – Акурат таксама той хлопчык прытуліўся да мяне і прасіў машыну. Ён так быў упэўнены, што перад ім яго татка...
   Маці сказала:
   – Ведаеш, што я думаю: ці мае права наш Толя быць такім шчаслівым, калі столькі дзяцей засталося без бацькоў?
   – Чаму ж не? – адказаў бацька. – Ён нічыё месца не займае. А вось мы займаем месца забітых бацькоў, таму не маем права забываць пра іх дзяцей.
   Так Максімка, сам таго не ведаючы, увайшоў у жыццё гэтай сям’і. Увайшоў і заняў пэўнае месца ў сэрцы не толькі бацькі, але і маткі, якой часта здавалася, нібы яна сама прысутнічала пры той сустрэчы: пры кожным выпадку яны з замілаваннем успаміналі незнаёмага, далёкага хлопчыка Максімку.
   ...Была ўжо восень. Дрэвы вакол дзіцячага дома пажоўклі. Апусцелі пясчаныя распрацоўкі. Пранізлівы вецер без перашкоды гуляў па пералесках і ўзгорках. З зачыненага дома ішоў гул, як з устрывожанага вулля.
   Малыя перанеслі сваё будаўніцтва ў памяшканне. Замест пяску ў іх цяпер былі бярвенні, фермы, блокі, кубікі. Як і раней, яны чакалі, што заўтра прыедзе татка і прывязе нешта такое, такое...
   – А мой татка прывязе мне сто кубікаў!
   – А мой татка прывязе мне поўны дом кубікаў!.. Раптам падышла цёця Каця:
   – Максімка, ідзі сюды! Да цябе татка прыехаў!
   Нельга сказаць, каб Максімка вельмі здзівіўся: ён і без таго ведаў, што калі-небудзь ды татка прыедзе. Але ўсё ж такі ён захваляваўся і пачырванеў.
   Цёця Каця ўзяла яго за руку і павяла. А ззаду ніхто не звяртаў увагі. Хутка Максімка ўбачыў высокага дзядзьку і адразу пазнаў, што гэта той самы татка, які прывёз яму машыну, але тады чамусьці не захацеў узяць яго з сабой. Затое цяпер ён сам падышоў да Максімкі, узяў яго на рукі і сказаў:
   – Ну, Максімка, збірайся: едзем дадому, мама чакае.
   I зноў Максімка ўбачыў той самы светлы, прыемны твар, зноў адчуў цеплыню на сэрцы і зноў шчыра прытуліўся да грудзей таткі.
   Але адно вока яго глядзела на таварышаў хітра-хітра...
(355 слоў)

Паводле Я. Маўра.

Похожие статьи:

Янка МаўрЯнка Маўр - Палескія рабінзоны

Янка МаўрЯнка Маўр - Багіра

Янка МаўрЯнка Маўр - Лацароні

Янка МаўрЯнка Маўр - На крызе

Янка МаўрЯнка Маўр - Багіра - ГДЗ