Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Драўляная лыжка

   Калгасніца Кацярына Васільеўна, начапіўшы акуляры, чытала ліст ад сына з фронту. Сын быў жывы і здаровы, але бяда: згубіў сваю лыжку, а новую дастаць на фронце цяжка. Радасці было многа, толькі прыкра, што прыходзіцца цярпець сыну ад такой дробязі, як лыжка.
   I рашыла маці разам з благаславеннем і пісьмом паслаць сыну на фронт лыжку, чорную, драўляную, тую самую, якою любіў есці Васіль.
   Калі Кацярына Васільеўна прыйшла са сваім лістом на пошту, то паштальён, першы інвалід Айчыннай вайны ў раёне, не ведаў, што яму рабіць. Але сумленне інваліда-байца не дазволіла яму адрэзаць лыжку ад ліста. I лыжка пайшла прабіваць сабе дарогу на фронт. Нідзе на паштамтах не адважыліся адчапіць лыжку, і так дайшла яна да сына.
   Многа часу прайшло пасля таго. Гвардзеец Васіль Шастапал ніколі не разлучаўся са сваёй лыжкай. Ён мыў яе ў Пруце. Еў ёю гуляш у Венгрыі, варыў кашу ў Венскім лесе і здзіўляў ёю чэхаў. Гэтай лыжкай ён карыстаецца і зараз, але толькі па святах.
(161 слова)

Паводле Я. Маўра.