Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.



Восень жыцця

   Восень... Пара адцвітання. Колькі красы, колькі ціхага хараства ў тваім задуменні! Хіба ж не хараство гэтая кволая, празрыстая пазалота, гэты апошні ўрачысты ўбор царыцы-прыроды? Хіба не могуць цягнуць да сябе твае вольныя абшары, твае ясныя далі, што абуджаюць чалавека нейкімі дзіўнымі парываннямі, акрыляюць, узнімаюць яго і завуць у чароўныя, нязведаныя краіны?
   А светлыя дзянькі часамі з’яўляюцца, як ласкавая ўсмешка на твары старога, і ажыўляюць усё наваколле. Хіба не варты яны тых шчодрых праменняў, якія жменямі раскідае нам вясна і якіх мы часамі нават не прыкмячаем, таму што іх многа.
   І хто можа забараніць шчыра і моцна любіць цябе, самотная восень!
   Восень жыцця чалавека... Хіба не маеш і ты сваіх, толькі табе ўласцівых прываб? Хіба мала хараства ў гэтым адцвітанні душы, у гэтым пакорным развітанні з уцехамі маладосці?
   Я любіў восень. Яна заўсёды навявала нейкі ўзняты настрой, напінала да дзіўнай напружанасці і пявучасці струны душы. Я працінаўся бадзёрасцю, натхненнем, прагнасцю да жыцця.
(151 слова)

Паводле М. Зарэцкага

 

Похожие статьи:

Леанід ГалубовічЛеанід Галубовіч - Дзяцінства пачынаецца з пытання...

Максім БагдановічМаксім Багдановіч - Жывеш не вечна, чалавек...

Сяргей ГрахоўскіСяргей Грахоўскі - Казкі жыцця

Алесь ГарунАлесь Гарун - Жыцце

Сяргей ГрахоўскіСяргей Грахоўскі - Бяссмерце