Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.



Вечнае поле

   Надзея Іванаўна ўключыла прыёмнік. Абазваліся, тонка запелі струны. Вольна паліўся мужчынскі голас, журботны і адначасова нейкі суровы. Заспяваў пра роднае поле.
   У песні была шчымлівая туга па далёкіх палях, высокая любоў да іх чалавека, які даўно расстаўся з родным кутам і цяпер памяццю дзяцінства і юнацтва часта вяртаецца туды, блукае па яго палявых разлогах.
   Надзея Іванаўна суцішылася. Кранула, відаць, гэта чалавечая споведзь.
   Поле... Любіць і яна сваё роднае поле, бо мае найвялікшае права на любоў да яго. Усё жыццё звязана з ім. Тут жылі, здабываючы хлеб надзённы, яе дзяды і бацька. Тут, на гэтай бацькоўскай зямлі, жыццём і працай сваёй яна працягвае іх адвечную справу. Поле іх жывое і вечнае.
   Назаўтра яна выйшла на гасцінец. Пад пагоркам бялела высокая фігура воіна-вызваліцеля. Схіліў салдат галаву, прыхінуўся да мемарыяльнай дошкі з прозвішчамі мясцовых людзей, што загінулі ў апошнюю вайну. І чамусьці зноў прыйшла на памяць учарашняя песня.
(145 слоў)

Паводле М. Вышынскага

 

Похожие статьи:

Казімір КамейшаКазімір Камейша - Духмянае дзіва

Васіль ЗуёнакВасіль Зуёнак - Поле

Еўдакія ЛосьЕўдакія Лось - Галасы поля

Пятрусь МакальПятрусь Макаль - Поле, поле...

Пераказы, дыктантыЖніво