Чым бліжэй падыходзіў Кастусь да свайго хутара, тым ясней вырасталі перад ім цёмныя лясы на гарызонце. Некалі гэтыя лясы падступалі да самай Свіслачы.
На высокім узгорку Свіслацкай пушчы і стаяў адзінокі хутар бацькоў. Прасторны драўляны дом быў акружаны густым старым садам. У садзе раслі пладовыя дрэвы і безліч розных ягадных кустоў, пачынаючы ад маліны і канчаючы шыпшынай. Насупраць дома размяшчалася бацькава ткацкая майстэрня, а побач з ёю ледзь не кожны дзень лапатаў сваімі крыламі высокі вятрак. У ім малоў збожжа не толькі сам гаспадар, але і блізкія ды далёкія суседзі.
З усіх хутарскіх будынкаў Кастусь найбольш любіў гэты вятрак. Тут заўсёды можна было сустрэць чужых людзей і пачуць свежыя навіны. Ён любіў залазіць па бакавых драбінах на самы верх ветрака і сядзець гадзінамі, з замілаваннем разглядаючы маляўнічую ваколіцу. Адсюль добра відаць былі і бліжэйшыя вёскі, і само мястэчка Свіслач. У ясныя дні ў мястэчку выразна вылучаўся масіўны белы будынак знаёмай яму прагімназіі ў вянку стагадовых ліп і таполяў.
(160 слоў)
Паводле А. Якімовіча