Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ядвіга Бяганская - Каму сказаць «дзякуй»?

   Прынесла бабуля гладыш малака і пачала частаваць сваіх унукаў:
   – Піце, дзеткі, малако. Яно смачнае, карыснае, будзеце здаровыя і дужыя.
   – Дзякуем табе, бабуля, – выпіўшы малако, сказалі ўнукі.
   – А вы не мне дзякуйце, а маёй кароўцы. Гэта ж яна дае малако.
   Пабеглі дзеці на двор і пачалі дзякаваць карове, якая стаяла каля студні:
   – Дзякуем табе, кароўка, за смачнае малако.
   – Добра, што маё малако вам спадабалася. Але дзякаваць за яго трэба не мне, а траве, якую я скубу, – адказала карова.
   Пабеглі дзеці на зялёны луг, пакланіліся нізка траве:
   – Дзякуем табе, трава, што корміш нашу кароўку, якая дае смачнае малако.
   – Карова цэлы дзень пасвіцца на лузе. Вось і падзякуйце зямлі, на якой я расту.
   Пакланіліся дзеці зямлі і сказалі:
   – Дзякуем табе, зямля, за траву, якую скубе наша кароўка і дае смачнае малако.
   – Падзякуйце вадзе, якая поіць траву, – адказала зямля.
   Пабеглі дзеці да ракі, пакланіліся вадзе:
   – Дзякуем табе, вада, што поіш траву, якую скубе бабульчына кароўка, каб пачаставаць нас малаком.
   – Гэта праўда, я дапамагаю зямлі вырошчваць траву. Але падзякуйце і сонцу за цяпло. I помніце, што толькі наша агульная праца дае вашай кароўцы смачнае малако.