Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Васіль Вітка - Самая дарагая рэч у нашым доме

   У адной школе зайшла ў нас гаворка:
   – Якая самая дарагая рэч у вашым доме?
   Некаторыя вучні пераглянуліся. Некаторыя паціснулі плячамі. Паўлік першы падняў руку:
   – Матацыкл! – радасна выгукнуў ён і, задаволены, сеў.
   Тады падахвоціліся іншыя. Рука за рукой пацягнуліся ўгору:
   – "Жыгулі"! "Масквіч"! Тэлевізар! Радыёла! Халадзільнік! Піяніна!
   Дарагіх рэчаў, сапраўды, было многа. Але я заўважыў, што ёсць хлопчыкі і дзяўчынкі, якія не падымаюць рук. І не таму, што ў іх дамах няма дарагіх рэчаў. Яны здзіўлена паглядзелі то на сваіх сяброў, то на мяне і, відаць, не згаджаліся ні з імі, ні са мною. І я ў душы вельмі абрадаваўся і сказаў:
   – Малайцы!
   Тыя, што паспяшаліся з адказамі, палічылі, што гэта я пра іх сказаў. Але цяпер і тыя, што маўчалі, пачалі далучацца да гаворкі. Падняў руку Валодзя.
   – Самая дарагая рэч у нашай сям’і дасталася мне ад дзеда…
   Усім нецярпелася дазнацца: якая?
   – Медаль "За адвагу", – сказаў Валодзя. – Дзед заўсёды ў Дзень Перамогі расказваў, якая цяжкая і страшная была вайна. Мой дзед быў храбры салдат. Ён пад агнём фашыстаў пераплыў Дняпро…
   Заварушыліся ўсе вучні. Яны зразумелі, што ёсць рэчы даражэйшыя. Гэта асаблівыя рэчы, самыя дарагія для кожнага з нас.
   Цяпер якраз і пачалася гаворка пра галоўнае, што ўзвышае чалавека.
   Аказалася, што ў Паўлікавага бацькі, калгаснага брыгадзіра, ёсць ордэн, якім ён узнагароджаны за вялікія ўраджаі. Паўлік ганарыцца сваім бацькам і прызнаўся, што будзе вучыцца на агранома.
   Многа цікавага расказалі вучні на гэтым незабыўным уроку. Петрык – пра свайго брата-трактарыста, здымак якога змясцілі ў газеце. Волечка – пра бабулін піянерскі гальштук…