Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Артур Вольскі - Чарнічка

У засені сосен,
дзе мох ды іглічка,
расла-даспявала
красунька-чарнічка.

Калі на світанку
не бачыла хмарак,
расой абмывала
свой кругленькі тварык.

А потым

на сонейку

плечыкі грэла.
Нібы негранятка,
яна загарэла.

Быў сябра ў чарнічкі –
зялёны лісточак,
схаваў ён яе
ад вавёрчыных вочак.

Складала вавёрка
грыбы на палічкі,
але не прынесла
чарняўкі-чарнічкі.

I вожык праходзіў
сцяжынкаю блізкай.
Павёў у паветры
кірпатаю пыскай.

Але і яму,
не мяняючы звычкі,
лісток не дазволіў
пакрыўдзіць чарнічкі.

Шукала спажывы
мядзведзіца ўранку.
I вось на чарнічную
выйшла палянку.

Расселася, тлустая,
як сярод хаты.
I сонца схавала
спіною кашлатай.

Грабе сабе злева,
грабе сабе справа.
I злева і справа –
мядзведжая страва.

Няўжо для чарнічкі –
апошні дзянёчак?
Ды не пахіснуўся
зялёны лісточак!

На ўвесь свой расточак
устаў абаронца...
I вось ужо зноў
паказалася сонца.

Ах, што за лісточак!
Такі невялічкі –
мядзведзіцы нават
не выдаў чарнічкі!