Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Алесь Якімовіч - Па дарозе са школы

   Цёплым вясновым днём хлопчыкі-аднакласнікі вярталіся са школы. Хутка будзе ручай, а там і вёска побач, рукою падаць.
   Перагаворваючыся, жартуючы, яны непрыкметна падышлі да ручая.
   – Наш ручай сёння вунь як разліўся! – заўважыў Косця.
   – Высокая вада кладку можа знесці, – занепакоіўся Алесь.
   І сапраўды, вясенняя паводка сарвала кладку.
   Да хлопчыкаў падышла бабуля. Яна, відаць, ужо даўно адпачывала тут.
   – У госці да ўнучкі сабралася... Што рабіць, не ведаю, – бабуля бездапаможна развяла рукамі.
   Хлопчыкі адышліся убок.
   – Давайце абыдзем ручай, – прапанаваў Рыгорка.
   – Мы абыдзем, а бабуля і да вечара да сваёй унучкі не дабярэцца, – не пагадзіўся Алесь.
   – Трэба новую кладку зрабіць! – рашуча рассёк рукою паветра Вова. – Хіба адна бабуля ў вёску ідзе? Уяўляеце, што будзе тут, калі сцямнее?
   – Давайце знойдзем бервяно і зробім кладку, – падтрымаў Вову Алесь.
   Бервяно ляжала каля ручая. Хлопчыкі ледзь змаглі падняць яго: цяжкае вельмі. Так-сяк прынеслі і перакінулі на другі бераг. Рыгорка зірнуў на бабулю і сказаў:
   – Яшчэ парэнчы трэба зрабіць.
   На абодвух берагах ручая хлопцы ўбілі ў зямлю калкі, а парэнчы прымацавалі да іх лазою.
   – Пераходзьце, не бойцеся, – запрасіў бабулю Алесь і першым праз кладку перабег, каб бачыла бабуля, што кладка надзейная.
   Жанчына асцярожна ступіла на кладку, узялася рукамі за парэнчы і, перайшоўшы на другі бераг, падзякавала:
   – Дзякуй вам, дзеткі.
   Весела перагаворваючыся, аднакласнікі пабеглі ў вёску.