Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by



Алесь Гарун - Жураў і лісіца

Байка

 

Разумным добра быць. То праўда – не смяхом.
Усё каб ведаці, з усякім справіцца грахом,
То можна была б пажываць.
Але ж не трэба мудраваць,
Бо гэта добра, а не надт.
От знаю я таму прыклад.

Прыйшлося неяк жураўлю
У лесе ў дол папасць звярыны.
Чаго зляцеў ён на зямлю,
Аб тым я ведаць не павінны.

З такой бяды жураў крычаў,
Аб сценкі долу крыллем біўся,
А потым і сціхаць пачаў,
Бо надта бедны прытаміўся.

Сядзіць і думае бядак,
За што напасць найшла такая?
Жураў бо быў разумны птак, –
Што будзе далей, ён чакае.

Аж тут праз час які – глядзіць
Галлё трашчыць над галавою:
Кума ліса к яму ляціць, –
Бяда страслась, відаць, і з ёю.

«Здароў, кумок! А як жа ты
Папаў сюды? Чы проста з неба
Сюды зваліўся праз кусты?
Ці, можа, тут табе што трэба?»

«Якога ліха тут шукаць?
Якой мне трэба тут напасці?
Упаў, прыйшлося паскакаць, –
От як наверх бы мне папасці?»

«Ну, гэта што! От зараз я
Нараю што-нібудзь такое...
Эх, думак роіцца сям’я,
Як бы вяселле ў іх якое.

От так зрабі... Чакай ты... не,
Здаецца, лепі будзе гэтак...
Эх, думак, думак у мяне,
Маўляў, у качкі дзікай дзетак».

Пакуль яна гадала так,
Жураў надумаў, як спасціся, –
Хацеў бы ён аднэю як
Хаця бы думкай запасціся.

Ліca ж вядзе саўсім не то, –
Мудруе, круціцца наўсякі:
«I гэтак добра бы, нішто,
А так найлепей – скажа ўсякі».

От гэтак дзень у іх прайшоў, –
Ляцяць ў бядзе дзянькі без знаку.
Мыслівы з стрэльбай падышоў, –
Лісе у гэтым мала смаку.

Сюды, туды яна глядзіць,
Рабіць жа што – сама не знае;
I ўсё адно сабе цвярдзіць,
Што думак надта многа мае.

Жураў жа бачыць: кепска так, –
Зваліўся з ног, ляжыць без духу,
Не зварухнецца аніяк,
Каб а сабе не даці слуху.

Галлё мыслівы разабраў,
Улез у дол і вось што бача:
Там нежывы ляжыць жураў,
Наўкол лісіца жвава скача.

«От нечысць дзе, каб ты прапаў,
Што за праклятая звярына:
Не годзе то, што сам папаў, –
Душыць другіх яму павінна!»

I, стрэльбу зняўшы з-за пляча,
Лісе у бок не доўга цэліў, –
Спусціў курок і згарача
На месцы тут яе застрэліў.

А потым, ўзяўшы жураўля
За ногі, ўгору яго кінуў;
Пад тым ўскружылася зямля,
Як на лам'ё бакамі рынуў.

Але праз момант ачуняў
I крыкнуў радасна і зычна, –
I, ўгору ўзняўшыся, жураў
Пайшоў лятаць, як лётаў звычна.

Ну во і ўвесь тут мой прыклад,
З яго марал такі усім:
Мудруйся, браце, а не надт,
Бо замудруешся саўсім.

1910

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!