Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Сімплака

Кнопка отправить на печать

   Сімплака (грэч. symphloke — спляценне), або спляценне, — адзін з відаў сінтаксічнага паралелізму, адначасовае ўжыванне ў вершы анафар і эпіфар або паўтораў якіх-небудзь слоў ці словазлучэнняў у сярэдзіне вершаваных радкоў. Вось прыклады сімплакі з народнай паэзіі:

 

Сонейка! Ляцелі гусі з Белае Русі. Сонейка!
Сонейка! Яны ляцелі, усё й гаварылі. Сонейка!
Сонейка! Дзе мы ляталі, дзе мы бывалі. Сонейка!
Сонейка! Такога дзіва мы не відалі. Сонейка!
Сонейка! Як у крывічах пасярод сяла. Сонейка!
Сонейка! Пасярод сяла студня віна. Сонейка!
(Народная песня)

Сядзем, татка, паабедаем з табою,
Паабедаўшы, падзелімся з табою.
Табе, татка, новая хатка, каморка,
А мне, татка, куфар адзежкі, кароўка.
Табе, татка, новая клетка і тачок,
А мне, татка, соценьку грошай, катушок.
(Народная песня)


   Адначасовае ўжыванне анафар і эпіфар (побач з іншымі стылістычнымі фігурамі) надало адметны выгляд вершу Кастуся Цвіркі «Такія сэрцы ў нас», дапамагло выявіць глыбока патрыятычную ідэю твора:

 

Такія, мусіць, косці ў нас —
Нам у пуху не спіцца,
Такія, мусіць, ногі ў нас —
Нідзе нам не сядзіцца,
Такія, мусіць, рукі ў нас —
Ніяк ім не стаміцца.