Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Камедыя

Кнопка отправить на печать

   Камедыя (гр. komodia, ад komos - вясёлы натоўп і ode - песня) - адзін з відаў драматычнага роду літаратуры, гумарыстычна-сатырычная п'еса, у якой паказваюцца камічныя падзеі і з'явы, высмейваецца негатыўнае ў жыцці.
   Узнікла камедыя ў Старажытнай Грэцыі (Арыстафан, канец V - пач. ІV ст. да нашай эры), заняла віднае месца сярод усіх відаў і жанраў еўрапейскіх літаратур (Мальер, Шэкспір, Лопе дэ Вега, Шоў і інш.), шырокае развіццё атрымала ў рускай і ўкраінскай літаратурах (М. Гогаль, А. Астроўскі, У. Маякоўскі, Я. Шварц, Р. Квітка-Аснаўяненка, М. Крапіўніцкі, А. Карнайчук і інш.).
   Станаўленне беларускай камедыі адбылося ў другой палове XVІІІ ст. ("Камедыя" Каятана Марашэўскага, "Доктар па прымусу" М. Цяцерскага). Уласна, з камедыі пачалася беларуская драматургія. Вялікі ўклад у яе развіццё ўнёс Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч ("Пінская шляхта", "Ідылія", "Залёты"). Аднак найбольшага поспеху камедыя дасягнула ў ХХ стагоддзі. У гэты час з'явілася цэлая кагорта выдатных камедыёграфаў - Янка Купала, Францішак Аляхновіч, Уладзіслаў Галубок, Кандрат Крапіва, Андрэй Макаёнак і інш.
   Сярод жанраў беларускай камедыі асаблівае пашырэнне набыла сатырычная камедыя ("Тутэйшыя" Янкі Купалы, "Пан міністар" Францішка Аляхновіча, "Хто смяецца апошнім" і "Мілы чалавек" Кандрата Крапівы, "Лявоніха на арбіце" Андрэя Макаёнка, "Мудрамер" Міколы Матукоўскага, "Укралі кодэкс" Алеся Петрашкевіча і інш.). Побач з ёй існуюць вадэвілі (невялікія, аднаактавыя камедыйныя творы з займальнай інтрыгай, анекдатычным парадаксальным сюжэтам, песнямі-куплетамі, часам танцамі: "Прымакі" Янкі Купалы, "Пісаравы імяніны" Уладзіслава Галубка, "Збянтэжаны Саўка" Леапольда Родзевіча), камедыі лірычныя ("Шчаслівы муж" Францішка Аляхновіча, "Пяюць жаваранкі" Кандрата Крапівы), сацыяльна-бытавыя ("Паўлінка" Янкі Купалы, "Аперацыя "Мнагажэнец" А. Дзялендзіка), фантастычныя ("Брама неўміручасці" Кандрата Крапівы), камедыі-памфлеты ("Зацюканы апостал" Андрэя Макаёнка) і інш. Невялікія камедыі ці вадэвілі з элементамі грубаватых жартаў, надмернымі знешнімі камічнымі эфектамі атрымалі назву фарса (франц. farse, ад лац. farsio -начыняю, напаўняю). У жанры фарса-вадэвіля напісана "Пінская шляхта" Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча.