Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Двухрадкоўе

Кнопка отправить на печать

   Двухрадкоўе — найбольш просты від страфы, якая складаецца з двух радкоў, звязаных сумежнай рыфмоўкай ці клаўзацыяй (у белым вершы). Можа ляжаць у аснове манастрафічнага верша (двухрадковік).
   У антычнай паэзіі двухрадкоўі пэўнага памеру ўтваралі асобную страфу — элегічны двуверш. Надзвычай распаўсюджана ў паэзіі Усходу (бейт).
   Двухрадкоўе нярэдка ўваходзіць як састаўная частка (у гэтым выпадку яго называюць рыфмовай парай) у больш буйныя страфічныя формы (чатырохрадкоўі, шасцірадкоўі, васьмірадкоўіаабб, ааббвв, ааббввгг), служыць кодай у некаторых класічных відах строфаў (санеце шэкспіраўскага тыпу, актаве, анегінскай страфе). Найчасцей жа выступае як самастойная страфа ў лірычных вершах і паэмах:

 

Ёсць яшчэ адзін куточак запаветны,
Дзе растуць, нібы грыбы, здаўна паэты.

Там зязюлямі завуцца ўсе кукушкі,
Гэтым краем з Кішынёва ехаў Пушкін.

Там прыгонных шмат паэтаў замарылі,
Там Міцкевіч закахаўся у Марылю.
(Пімен Панчанка. «Край паэтаў»)


   Першы ўзор беларускага двухрадкоўя сустракаем у Францыска Скарыны ў прадмове да кнігі «Исход» (1517):


Помни дни светые святити,
Отца и матку чтити!

Не забивай ни едина,
И не делай греху блудна!

Не вкради что дружнего,
А не давай свядецтва лживего!

Не пожелай жены ближнего,
Ни имения или речи его!


   Двухрадкоўе было асноўнай страфой у беларускіх паэтаў-сілабістаў, хоць графічна строфы тады не аддзяляліся адна ад другой (А. Рымша, Я. К. Пашкевіч, Сімяон Полацкі і інш.).
   Двухрадкоўем напісаны асобныя вершы Янкі Купалы («Былі ў бацькі тры сыны», «Хто ты гэткі?»), Якуба Коласа («Каля акна ў астрозе», «На рэчцы»), Уладзіміра Дубоўкі («Бацькаў наказ», «Сенненская Алеся»), Максіма Лужаніна («Мараўская песня») і інш.