Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ранішняя рапсодыя

Кнопка отправить на печать

   На дне вялікай глыбокай даліны ляжала яшчэ світанкавая імгла, і толькі вяршыні самых высокіх гор адлівалі бронзаю ў першых праменях сонца. Там кучаравіліся лясы, там было відаць ледзь не кожную травінку. А тут, у нізіне, быў зялёны змрок, пранізаны туманна-залацістым водсветам заранкі.
   Малады чалавек выйшаў з хаты і пайшоў па расе да ракі. Было холадна, але гэта быў не той холад, што бярэ за косці, а той, які прымушае глыбока дыхаць, рухацца, адчуваць сябе маладым, бадзёрым, у якім, здаецца, мерзнуў бы і мерзнуў.
   Высока-высока залацілася сонца на вяршынях. Рака бруіла на каменьчыках, сінела і серабрылася на іх, ясна стаяла ў глыбокіх ямах. Было відаць кожную пясчынку на дне.
   Чалавек выбраў для купання месца, дзе, як яму здалося, будзе па шыю, скочыў у ваду і захлынуўся ад нечаканасці: тут было метры два з паловаю. А на першы погляд здавалася, што метр семдзесят, не болей. Тады ён выбраўся на больш плыткае месца і доўга стаяў, адчуваючы, як крыштальны холад ахоплівае цела, і глядзеў, як усё больш наліваюцца золатам горы.
(170 слоў)

Паводле У. Караткевіча.