Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Дарога праз пушчу

Кнопка отправить на печать

   Лес заўсёды цёмны, спакойны, велічны, нават суровы. Але ў ціхую надвячэрнюю летнюю пару ён ніколі не бывае суровым.
   Варта толькі заблудзіцца паміж шэрымі камлямі сосен, выйшаўшы напрасткі праз поле ў лес, як нейкая духмянасць пацягне адтуль, з імшар, што за горкай. Там, у імшарах, якія высахлі пагодным летам, пераспелі чарніцы і ляжаць на высокім куп’і ледзь-ледзь загарэлыя, амаль яшчэ белыя, буйныя, па круглай бобіне, журавіны.
   Пад нагамі шапаціць сухі сівы мох і патрэскваюць пакурчаныя ад сонца беленькія палоскі смалістай хвоі.
   Птаства няма, яно спачывае. У лесе цішыня і млявасць. Яна ідзе ад сухой духаты, што стаіць цэлы дзень над пухнатымі вершалінамі-шапкамі. Здавалася б, вершаліны вельмі высока, і таму цеплыня павінна распаўзацца недзе там, уверсе, як у напаленай хаце. Але яна вісіць над самай зямлёй, над дарогай, над маладзенькім сасняком, над імшарамі і над палянай. Вісіць, як смуга, як неміласэрнае сонца, павярнуўшы з поўдня.
   Сохнуць і лускаюцца яловыя шышкі, аж падскокваюць. Ад іх так пахне падсмажанымі семкамі і яшчэ нечым знаёмым і прыемным. Не ўгадаеш толькі адразу чым.
   Я іду, то збочваючы з дарогі, то зноў вяртаючыся на яе. Хаця чаго мне прытрымлівацца дарогі ў сваім лесе. Рашуча махнуўшы рукой і кінуўшы на дарогу яловую шышачку, расхінаю ліпучыя лапкі маладзенькага сасняку і іду напрасткі да імшар.
   Дарогай па карэнні тарахцяць падводы. Да водару ягад і смалы спакваля прымешваецца свежы пах ячменю, саломы і жоўтых шапак сланечніку, што, як рэшаты на калках, вісяць у гародчыку пад акном.
   Гэты пах распаўзаецца па лесе і дурманіць галаву. Я не магу ісці. Прыпыняюся і п’ю гэты свежы мёд усімі грудзьмі, п’ю прагна, хмялеючы і забываючыся на ўсё. Цяпер я нібы змораны хуткай і цяжкай дарогай і не магу аддыхацца.
   Я пакінуў вёску пасля поўдня і думаю надвячоркам пабыць за імшарамі.
   Нарэшце спрадвечная ездавая дарога, якая ідзе паміж сцяной спелай пшаніцы з аднаго боку і лапушыстага бульбоўніку – з другога, вывела мяне полем на ўзлессе.
   Колькі снапоў перавезена гэтай дарогай. Яна ўбіта, як ток. Паабапал яе, ля самага бульбоўніку і ярыны, чырвонымі галоўкамі нахіляецца высокая, да кален, канюшына. Часам яна пазірае і з разгалістых лазнякоў, што невядома якім цудам падышлі сценкай аж да самага гумна. Лазнякі растуць кустамі, недалёка адзін ад аднаго і на адлегласці выглядаюць акуратнымі копамі сена. Яны заўсёды абмыюць расою мне твар раніцаю, калі я спяшаюся ў лес, яны стракочуць голлем па спіцах колаў, калі я еду на возе. Яны, сведкі майго маленства, заўсёды клікалі мяне да сябе гуляць у ваўкоў і паляўнічага і цяпер вартуюць мой кожны крок, калі я іду з абходу ці падаюся ў лес. Мне здаецца, варта толькі выйсці на загуменне і ўгледзецца ў бок лесу, лазнякі прыветна ківаюць мне сваімі галінкамі. Гэта яны вітаюць мяне. Так рабіць іх вучыць вецер. I яны любыя мне, як і кожнае дрэва, як і ўвесь лес.
(456 слоў)

Паводле I. Пташнікава.