Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Гімн жыццю

Кнопка отправить на печать

   Ярка-чырвонае сонца адарвалася ад лесу, асвяціла наваколле. На траве, куды ні глянь, бурштынам зіхацяць кроплі расы. Яны мільгацяць, пераліваюцца рознымі колерамі і калышуцца на высокіх ножках мятліцы і асакі.
   На празрыстай вадзе заблішчалі першыя промні ранняга сонца. Нёман паскорыў свой бег, спяшаўся кудысьці. Знянацку над вадою з’явіліся імклівыя беражанкі. Яны то ўзнімаліся ў вышыню, то кідаліся ўніз, крылом краналі ваду. Штосьці чырыкнуць па-свойму, па-беражанчынаму, і зноў узлятаюць.
   А сонца ўжо над лесам. Знікла чырвань. Яркія промні грэюць мне твар. Вербы і явары прачнуліся і бадзёра ўзнялі голле да цёплых ласкавых промняў. Усё наваколле спявала, цешыла музыкай: Нёман манатонна нашэптваў свае адвечныя песні роднага краю; вербы шамацелі лісцем, спявалі славу сонцу і вадзе; птушкі пераліваліся на розныя галасы, услаўлялі лета, сонца, дрэвы; ад розных мух звінела ў паветры; мурашкі, спяшаючыся, але не абганяючы адна адну, паўзлі па шурпатым ствале вярбы.
   Шчасце было слухаць гэты цудоўны шматгалосы гімн непераможнаму жыццю.
(151 слова)

Паводле Я. Крамко.