Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Арэлі

Кнопка отправить на печать

   У старым парку па чыста падмеценых дарожках прагульваліся людзі. Высока ўзляталі арэлі, паволі пакручвалася вялізнае кола з падвешанымі калыскамі.
   Гэтыя двое з пасівелымі скронямі звычайна прыходзілі сюды вечарам, калі спадала спякота. На мосціку прыпыняліся, разглядаючы лебедзяў, што плавалі ўнізе.
   У гэтую хвіліну ў іх памяці ўзнікаў парк у чужой краіне і чорныя лебедзі з ганарліва выгнутымі шыямі. Птушкі плавалі па возеры, над якім узвышаўся замак, і спалохана паглядалі на людзей. Тыя паводзілі сябе дзіўна: крычалі, абдымаліся, падкідвалі ўгору пілоткі.
   Памяць несла гэтых дваіх да таго веснавога дня, калі размочвалі яны чэрствыя сухары і кармілі лебедзяў. Старшы лейтэнант у гімнасцёрцы, выбеленай ад сонца, і медсястра з коратка падстрыжанымі валасамі ўбачылі перад замкам арэлі. Захацелі пагушкацца. Калі ўзляталі ў мірнае неба, на іх грудзях тоненька пазвоньвалі медалі.
   Абое доўга сядзелі на лавачцы ў парку і слухалі дзіцячыя галасы, радасны смех.
(139 слоў)

Паводле М. Даніленкі.