Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Юрэвіч - Бярозчыны валёнкі

Кнопка отправить на печать

Увага!!! Поўны змест

  Насупраць дома, дзе жыве Святланка, за лета вырасла высокая камяніца. Перад ёй на скверыку саджалі ўвосень дрэўцы. Адну бярозку, самую тонкую, адкінулі.
   – А гэтая не трэба вам? – спытала Святланка.
   – Бяры яе сабе, калі хочаш, – сказаў вясёлы дзядзька, які са шланга паліваў дрэвы.
   Святланка прынесла бярозку ў свой двор. Тата якраз быў дома. Дзяўчынка папрасіла яго пасадзіць дрэўца.
   Тата доўга трымаў тую бярозку, перабіраў пальцамі карэньчыкі і нешта думаў. Потым выкапаў ямку. Святланка прынесла з клумбы чарназёму, пасадзілі дрэўца, палілі.
   – Можа і прымецца, – сказаў тата. З кожным днём станавілася ўсё халадней і халадней.
   – А бярозка ўзімку не змерзне? Яна ж голенькая, – трывожылася Святланка.
   – Чаму голенькая? – не пагаджаўся тата. – На ёй кара. Ёй цёпла.
   – Можа апрануць яе на зіму? Ухутаць? – не сунімалася дзяўчынка. – На галінкі рукавічкі панадзяваць, а на ножкі – валёнкі?
   – А дзе ж у бярозкі ножкі? – усміхнуўся тата. – Яе ножкі – карэнне.
   – Зямля ж халодная.
   – Гэта для нас з табой халодная, а для бярозкі цёплая. Вось выпадзе снег, укрые, як коўдрай, зямлю, і карэньчыкам стане яшчэ цяплей, а пакуль трэба паліваць бярозку, каб лепш расла.
   Святланка палівала бярозку і чакала, калі выпадзе снег. Лісточкі даўно апалі. Бярозка выглядала як сірацінка побач з высокімі каштанамі і таполямі. Пра іх Святланка і не думала. Яны ж вялікія, моцныя. А бярозка тоненькая-тоненькая.
   Прачнулася аднойчы Святланка, а на дварэ бела.
   – Тата! – закрычала дзяўчынка. – Зіма прыйшла! Глянь, колькі снегу.
   – Вось цяпер можна і валёнкі для бярозкі зрабіць, – сказаў тата.
   Ён узяў шырокую рыдлёўку і пачаў падкідаць снег да бярозкі. I Святланка памагала сваім маленькім шуфлікам.
   Неўзабаве бярозка і сапраўды стаяла як бы ў вялікіх снегавых валёнках. На яе чорных галінках таксама быў пушысты снег. Дакранешся – ён сыплецца, іскрыцца, зіхаціць.
   Кожны раз, калі выпадаў снег, Святланка брала свой шуфлік і падграбала снег да дрэўца. Бярозчыны валёнкі станавіліся ўсё большыя і цяплейшыя.
   А ўвесну, калі прыгрэла сонейка, бярозка ўбралася ў зялёнае лісце.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!