Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Іван Шамякін - Крыніцы

Кнопка отправить на печать

   Раман «Крыніцы» (1953-1956) пісаўся да паваротнага ХХ з’езда. Твор па-грамадзянску смелы і праблемны. У цэнтры – сельская інтэлігенцыя. Канфлікт настаўніка, дырэктара школы Міхася Лемяшэвіча і старшыні калгаса Махнача. Лемяшэвіч не прымае стаўленне старшыні да калгаснікаў, яго стыль кіраўніцтва (мясцовы царок). Канфлікт новага, што прадстаўляе малады дырэктар, і састарэлага ў грамадстве пашыраецца і ўзмацняецца праз сутыкненне Лемяшэвіча з першым сакратаром райкама партыі Бародкам. Бародка – фігура неадназначная, ён працавіты, валявы, разумны. Пад яго кіраўніцтвам людзі з зямлянак пераходзяць у новыя хаты. Разам з тым ён адчувае сябе незаменным і бязгрэшным, не церпіць ніякай крытыкі, лёгка ідзе на кампраміс з сумленнем. Распраўляючыся з чарговым «у нечым нязгодным», Бародка дэмагагічна пераконвае ўсіх, што старшыня райвыканкама Валатовіч у вёсцы прынясе больш карысці партыі, народу. Вобраз Бародкі атрымаўся «складаным, псіхалагічна глыбокім, сацыяльнатыповым».
   З боку формы: у параўнанні з папярэднім раманам («Глыбокая плынь») у «Крыніцах» Іван Шамякін не імкнуўся ахапіць усю панараму вясковага жыцця (хоць твор шматсюжэтны і шматгеройны). А гэта вяло да змяншэння апісальнасці, да больш глыбокага паказу чалавека. Асабліва выявілася майстэрства апісання сходаў, пасяджэнняў – так званага грамадскага жыцця чалавека.