Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Іван Пташнікаў - Львы

Кнопка отправить на печать

   Джукі – беспародны дварняк, разумны, чорны, не было яшчэ і двух гадоў. Джукі на суседзяў ніколі не брахаў. Малога яго звалі Бімам, калі падрос і ганяў курэй, сталі зваць Жукам. А увосень прыехаў іхні сусед – таксіст з Кіева. Ён зваў яго Джукі – на загранічны манер. Джукі блажыла, ён задыхаўся ад сухой гарачкі. Блажыць пачало тыдні два назад. Джукі тады сарваўся з прывязі. Быў туман – цёплы, і пах праціўнай мазутай, перагарам, паленай гумай, бензінам і... ёдам. 
   Блага мінала, ён пабег назад у Бабчын – на свой двор, дзе з учарашняга былі расчынены насцеж вароты. На двары было пуста. У хляве грукала рагамі аб сцяну карова і рохкалі свінні. Куры паселі на ганку. У хаце крычала радыё – не выключылі. Джукі шукаў маладога гаспадара. Не знайшоўшы, бег на двор і чуў, што ступае лапамі на мёртвых пчол... 
   Гаспадар будзе – мала, што ён у тую раніцу сеў з гаспадыняй – у яе на руках было двое малых, а ён валок два вялікія чамаданы – у бітком набіты аўтобус. Перад тым гаспадар пусціў яго ў хату і доўга гладзіў па галаве, гледзячы ў вочы. Пасля сам лізнуў яго, Джукі, у нос і заплакаў. Джукі бег ззаду за аўтобусам аж за Стралічава, не дабегшы да Хойнік. 
   На яго напалі другія псы – Брынза, Палкоўнік, Пушок, Чапа, два Бімы, Вермут, Маркіз, Малекула, Мірон. Раней яны на яго так не нападалі. Яны ляжалі на вуліцы на пяску, галодныя, і куры клявалі ім хвасты. Джукі згледзеў, што Мірон аблез... Быў увесь шэры, нібы ўкачаны ў попел. Доўгая поўсць у яго асталася толькі на шыі і на канцы хваста, як у льва... Дагэтуль Джукі бачыў львоў толькі ў тэлевізары. Яны аблезлі, а ён не. 
   Ён ўбачыў, як з шашы ад свінакомплекса паўзлі машыны. Нізенькія, зялёныя, крытыя зялёным брызентам, яны лязгалі гусеніцамі, як трактары. А ўцякаць яму сёння нікуды не хацелася: балеў паранены жывот. Джукі пасмялеў і высунуўся ўвесь на вуліцу. Цяпер ён бачыў, што зямлю бралі на вуліцы, з гародаў. Секлі тапарамі яблыні, ламалі трактарамі частаколы ад вуліцы, грузілі на машыны і звозілі. Раскрывалі стрэхі на хатах, знімалі гонту, салому, бляху. 
   Джукі пачуў пах свайго гаспадара. Ён падбег да адной машыны, да другой. Дзе ж гаспадар? Грымнуў стрэл. Ён ведаў, як адстрэльваюць сабак. Джукі рвануўся да самазвала, скочыў у кабіну... За рулём мужчына гаварыў нешта добрае, як гаспадар. – Жыві! Толькі ўбірайся з зоны к чортавай мацеры... Вывезу на шашу пад свінакомплекс, і дуй на поўнач, на маю Віцебшчыну...
   Джукі пачуў, як зноў падступае блага. Ён стаў на заднія лапы і паскрэбваў кіпцюрамі па шкле ў дзверцах, просячыся на волю. Ён ўскочыў на сядзенне і высунуў галаву ў задняе аконца, дзе было выбіта шкло...У кузаве ляжалі ільвы. Голыя, з доўгімі грывамі ля шыі. Ён іх добра бачыў: Малекула, Палкоўнік, Брынза, два Бімы, Чапа, Руды, Вермут і Вілія... 
   Джукі споўз і завыў на ўсю кабіну... Мужчына змоўк і затармазіў. Пасля адчыніў дзверцы: – Ідзі! Можа, і выжывеш. Не хачу на цябе глядзець, воўча лыка. Ідзі! Джукі скочыў на асфальт. У кузаве ляжалі ільвы.

Комментарии (2)
Ангелина # 19 августа 2014 в 17:02 0
Класс)
Ксюша:) # 25 августа 2014 в 19:11 0
ура нашла!!!!!!!!