Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Іван Навуменка - Хлопцы самай вялікай вайны...

Кнопка отправить на печать

   Чытаць поўны змест апавядання "Хлопцы самай вялікай вайны..."

 

   Твор "Хлопцы самай вялікай вайны..." — споведзь удзельніка самай страшнай і "самай вялікай вайны", ледзь не адзінага ўцалелага героя з пакалення 1925 года нараджэння. Падзеі ў творы адбываюцца ў 1943 г., калі вайна ўжо адкацілася на захад, а былыя ўдзельнікі партызанскага руху прызваны ў дзеючую армію.
   У апавяданні шмат сцэн, якія пакідаюць незабыўныя ўражанні. Кранае сцэна шэсця калоны са станцыі Фаянсава, калі дрэнна апранутых, напалову галодных людзей, якія змагаліся з ворагам у партызанскіх атрадах, праклінаюць і абражаюць жанчыны: "Глядзі, ражку наеў, патрыёт..." Крыўднае слова: "Дэзерціры..." таксама незаслужана кідалі ім услед.
   Цяжкае ўражанне пакідае і апісанне лёсаў моладзі 1925 года нараджэння: "Стрыечны брат Адам загінуў ля Дняпра, калі абыходзілі Оршу, Пеця Герасімаў дайшоў аж да Гродна. Ля Нёмана яго цяжка параніла, і некалькі дзён ён яшчэ жыў..." Такі ж лёс напаткаў і іншых аднакласнікаў Віктара: "Васіль Міхальчук прапаў без вестак..." Заставалася надзея на вяртанне дадому Сашы Чарняўскага: "Ужо ва Усходняй Прусіі Віктар атрымаў ліст ад свайго аднакласніка Сашы Чарняўскага. Ліст ішоў усяго толькі тры дні. Саша быў побач. Віктар узрадаваўся, марыў аб тым, каб як-небудзь пабачыцца. Але хутка не стала вестак і ад Сашы..."
   Не пакідаюць абыякавым і сцэны жыцця ў запасным палку, мары пра ежу: "Віктару было шкада хлопцаў. Ён радаваўся, што яны хоць раз удосталь наядуцца..." Голад прымушае героя прадаць паддзёўку і куртку з бліскучым замком. За гэтыя грошы ён купіў пяць праснакоў і бутэльку малака. Галодны сам, ён падзяліў ежу з сябрамі.
   Завязка дзеяння — аповед пра Віктара Пасашку, які разам са сваімі сябрамі і аднакласнікамі едзе ў цяплушцы на захад на перападрыхтоўку перад адпраўкай на фронт.
   Кульмінацыя — шэсце калоны са станцыі Фаянсава пад праклёны жанчын-гандлярак.
   Развязка — вынік, ці фінал аповеду, які адначасова выступае пракляццем вайне: паранены пад Ленінградам Віктар узгадвае сваіх загінулых сяброў: "Вайна яшчэ не скончылася, а хлопцаў нараджэння дваццаць пятага года, з якімі разам хадзіў у школу і якія пайшлі на фронт, Віктар жывога ўжо не памятаў ніводнага".

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!