Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ян Чачот - Яжовыя імяніны

Кнопка отправить на печать

Цівун:

Чулі мы гэта, што есць вашэць украінец
І контэнт, што ўрадзіўся у жызнай краіне,
Як абачыў, што ў нас нявелькі дзядзінец,
Сказаў: "Як бжыдка мешкаюць ліцвіне!"

У вас вельмі хароша! Хаты − злепкі з гною,
Бо лесу не маеце, усё астровы пусты.
Вы ся заляцаеце жытам, пшаніцою,
Бо ў вас грунт харошы, чарназемны, тлусты.

За што ж мы ся не дзівім, што вашы чумакі,
Шукаючы ў нас зыску (мы больш маем грошы),
Смалою аблеплены, лезуць, як слімакі,
Над валацугу большай няма ім раскошы.

Аднак мы ім назоліць не хочам ніколі;
І ты, мілы панічу, не смейся з нас, просім.
Усё гэтта дзеецца па нябескай волі.
Гультай часты − гдзе добра, мы больш працы зносім.

Пагадземся. Мы людзі добрае ёсць душы:
Не будзь і ты ніколі ліхім, панічэнку,
Не трэба ламаць тае, скуль груш дастаў, грушы,
Помні, што ты учышся ў нашым Віленку.

Згода. Але сягоння мы ся даведалі,
Што вашы імяніны, святога Язэпа,
А каб вы к сабе нашу прыхільнасць пазналі,
Ідзем гэтта, не седзім у хаце, як мазэпа.

Будзем цябе віншаваць. Я есць цівун з двара,
Гэта сельскі дзесятнік, ён лысіну гладзіць,
Ён знаець іспраўніка, знаець асэсара,
Маскалёў на кватэру, як чартоў, нам садзіць.

Там войт, што уса круціць, чалавек бывалы,
Быў у Гданьску, у Кралеўца плаваў на усціне.
Ось там стаіць маладзец, жаўнер дасканалы,
Ён, бядак, кабылінку з’ядаў у Мадліне.

Там у куце музыка: як ён добра граець.
"Свіне ў рэпе", і "Дзюбу",і польскія танцы.
А гэта ёсць Алёнка, вочы ў дол спускаець,
А там бачу Эльжбетка у сіняй катанцы.

Но, зачнійце, дзявочкі, пану заспявайце,
Ён вам дасць па ўстужочцы, борзда зачынайце.
 

Хор дзяўчат:

Што ж мы вашэці скажам,
Простыя з сяла дзяўчата?
Якія ж песні звяжам?
У нас мысль не багата!

Але як мыслім, чуем,
Так табе заспяваем,
Так цябе павіншуем,
Няшчырасці не знаем.

Лісічка, жоўты грыбок,
Слімакоў не баіцца;
Не точыць яго чарвячок,
Ён у лесе здароў блішчыцца.

Конік па полю дурэе,
Хоць копы вазіць не дбае,
Салавей харашо пее,
Самічку к сабе склікае.

Будзь, як лісічка, здаровы,
Як конік, вясёл пры трудзе;
Нех твае пісма, размовы,
Як салаўя голас, будзе!


Хор хлопцаў:

Мы ад сахі, ад бараны.
Мала вам спяваці будзем!
Чытаць, пісаць не учаны,
Ат сабе троха загудзем.

Колька ў снопе есць зярнетак,
Толька жый шчаслівых летак;
А калі замнога гэта,
Аглядай сотнае лета.

Колька за адным пакосам
Касец добры траў схэндожыць,
Толька табе перад носам
Бог няхай чырвонцаў зложыць.

А як мы заўшэ да леса
Ад некрутаў уцякаем,
Так няхай бяда да беса
Уцячэ, нех ей не знаем.

Няхай цябе панны любяць
І часта просяць зазулькі,
Калі з табой ся зашлюбяць
І ад’едуць ад матулькі.
 

Хор дзяўчат:

Сонка ясна, харашое,
Пшанічка роўная сонцу,
Малачко смачна, бялое,
Аж блішчыцца у даёнцы.

Але нашая паненка
Яснейная есць і бельшая;
Яна пекна, усютэнка
Цнатліва і разумная.

Нараім табе свацею
Жычліву, мілы панэнку;
Яна цябе злучыць з нею,
Будзеш мець красну жанэнку.

Ужо даўно шчабятала
Сарока нам на паркане;
Яна мілага казала,
Да едзь жа сь ты да нас, пане!

Прымуць там з хлебам, солею,
Там пачцівых людзей любяць,
Звянчаеш панны надзею,
З нею цябе ўгоць пашлюбяць.
 

Хор хлопцаў:

Да мы чулі, вельмі брыдка
Аб вашэці гутарылі:
У ксенжках заслепен вшытка,
Да паннаў се не пшымілі.

Панна Гертруда за сцянай
Мешкаець у Ежаўскега,
А юж ні ўвечар і рана
Не хцэ ён карыстаць з тэга.

Папраўся, мілы паночку,
Любі ладныя дзяўчата;
Я ўчорай чуў у шыночку:
"Трэба травіць млоды лята

На каханю пры дзяўчыне,
Бо калі старасць завіта,
Вшыстка прыемнасць міне
І з раскошыў той час − квіта!"

Добра той, пане, казаў,
А ён быў убран у праку;
Мусеў то троха пазнаў,
Што ў паноў есць да смаку.
 

Войт:

Што ж маўчыце? Ці вам се ўжо песні урвала,
Ці вы іх так складаці умееце мала?
 

Адзін са спевакоў:

Не, бацька, у нас песні, колька рыб у Нёмні,
Але на тое, мілы галубчыку, помні,
Што мы па-рускі пеем, а нашы панове
Па-польскі ўсё гавораць; кепска нашай мове!
Можа ім ушы, казёл бэкем як свідруець.
Але для добрай волі пан нам то даруець.
 

Другі са спевакоў:

Но ты яшчэ, Мікіта, запей тую песню,
Што для сваёй Алёнкі зрабіў напрадвесню.
Нім у поле пагоніш твае бычкі спаслы,
Яшчэ цяпер зімою пхай сена у яслы;
Нім пад ценем халодным запяеш дубровы,
Спявай на імяніны цяпер Язэповы.
 

Мікіта:

О, мая ж ты зорка ясна,
Доўга ж цябе любіць буду,
Уздыхаць яшчэ напрасна
І цярпець на сэрцы нуду?

Не будзеш ты літавацца
Над няшчасным Мікітою?
Час табе, міла, пазнацца,
Што ты для мяне мукою.

Цярплю доўга, выглядаю
Пацехі ад цябе, люба;
Няхай жа ўжо яе маю,
Не будзь ты для мяне згуба.

Ці ж дагэтуль не пазнала,
Што я за табою гіну?
Хочаш жа, каб аглядала
Маей смерці гадзіну?!

Пазнай, любая Аленка,
Тваё шчасце, тваю долю;
Будзеш меці усютэнька,
Панюю дам табе волю.

У мяне сотня авечак
Па зялёнай ходзіць пашы;
Кароў, бычкоў, целушэчак
Поўны есць аборы нашы.

Чарназемны мае нівы,
Пшаніцу родзяць буйную;
Садок есць, у нём грушы, слівы,
Хату маю некурную.

Не будзеш меці швагеркі
Ані з дзевера назолы;
Я не прывык да кватэркі,
Будзеш жыці, як анёлы.

Не вельмі се тож і брыдкі,
Глядзеўся ў чыстам ручаю;
Гэта ужэ былі б збыткі
Назваць мяне негадзяю.

Эй, любі мяне, Алёнка,
Застань маею жаною;
Узойдзе для нас шчасця слонка,
Добра будзець з Мікітою.
 

Дзесятнік:

А цо? Як жэ сен здае пану Язэпові?
Чы адмовіш пахвалы нашэму спевові?
Хоця ж мы не шукаем жаднэй стонд пахвалы;
Адкрыць нашэ Васпану сэрцэ, замяр цалы.

Бо мы Вашэці любім, Вашэць − панэк грэчны,
Разумны і научны, людзям пажытэчны.
Не так, як той асэсар, цо валіць сто у спіну,
Кеды міль тры не уеду на едну гадзіну.

Нашы ўпраўдзе спеваня не так ест учоны,
Як тые, цом я слышаў у справніка жоны,
Ктора лежанц пад ценём выцеклэй бярозы,
Чытала, ушыстка крычанц: "Козы, мае козы,

Дапнісе муй каханы, поверні, Дапнісе,
Там ест тобе маліны у кошы чы ў місе".
А хоць мы не Дапнісы пані справніковы,
Аднак не для прапорцы ест на карку гловы.

Трэба е розвеселіць: ну ж мы да бутэлькі
І кеды немаш мёду, то хлісьнем гарэлкі.
А крычанц "Нехай жые Язэп сэтны лята!",
Будзем піць, скакаць, співаць і дрвіць з беды свята.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!