Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Янка Сіпакоў - Шчасце

Кнопка отправить на печать

Македонская балада. VIII стагоддзе


Як пайшло ў бедняка ўсё навыкрут,
Так ідзе і ідзе перакрутам.
Што ні хоча – яму не ўдаецца,
Што ні робіць – ніяк не выходзіць:
На палетку – ані каласочка,
А дзяцей – быццам тога гароху.
Ад цямна да цямна ён гарбуе,
Спаць жа вечна кладзецца галодны.
Раз вяртаўся з чужога ён поля
I ля самае хаты успомніў,
Бач, дажаўся – цяпер толькі ўспомніў,
Што забыўся свой серп на іржышчы.
Покуль зноў да палосы датэпаў,
Ужо добра у полі сцямнела.
Бачыць, хтосьці па зжатаму ходзіць,
Каласы падбірае упоцемку
I бубніць, нібы лае кагосьці:
«Жнуць нячыста, нягоднікі, ўпохап,
Каласоў столькі доле кідаюць –
Не даюць адпачыць мне і ўночы».
Тут бядняк яго – хоп! – за ручышчу:
«Хто такі і чаго ты тут ходзіш?
Можа, злодзей і крадзеш калоссе?»
Ну а той ані ў pyx не спужаўся
I адказвае ціха, спакойна –
Быццам ведаў яго сотню жніваў:
«Я не злодзей. Я, ведаеш, Шчасце
Уладальніка гэтага поля.
Я яму, як сабе, памагаю –
I ўзарань, калі спяць яшчэ птушкі,
І ўцямрынь, калі людзі кладуцца...
Ну, а ты што тут робіш, бядача?»
«Я свой серп недзе ў полі забыўся
I яго пашукаць во вярнуўся».
«А навошта шукаць? Серп – з табою,
На плячы тваім спіць, натамлёны», – 
Усміхнулася Шчасце чужое,
Але тут жа наноў засмуцілася:
«Цяжка жыць табе. бачу, гаротнік,
Бо тваё Шчасце дужа ляное –
Увесь дзень весялуе за поясам,
Без клапот на тамбуры іграючы.
Гэта ж трэба, яно добра бачыла,
Што твой серп на плячы быў і зараз,
Як ішоў ты шукаць яго ў поле,
А табе не сказала пра гэта.
Распусціў, чалавеча. ты Шчасце!
Яно й зараз, павер, маракуе,
Каб зусім адкруціцца ад працы.
Заўтра толькі нахопішся жаць ты,
Яно скінецца зайцам пудлівым,
Прабяжыць у цябе між нагамі,
Ты ж сярпом на яго замахнешся
I нагу сабе толькі парэжаш.
Працаваць з такой ранай не зможаш,
А яно зноў выгульвацца будзе
I іграць дзень пры дні на тамбуры.
Слухай, што табе зрадзіць хачу я:
Ты мяшок вазьмі у поле з сабою
I яго прывяжы за нагамі.
А як толькі шмыгне зайцам Шчасце –
Так адразу ў мяшок твой і трапіць.
Вось тады не шкадуй лайдачыну,
Як яно цябе не шкадавала!»
Так бядак і зрабіў раніцою.
А як Шчасце у мяшку апынулася,
Ён хахол закруціў панадзейней,
Завязаў яго туга завязкай
I узяўся штосілы дубасіць.
Б'е і так яго, б'е яго й гэтак,
Адзін бок адлупцуе як трэба,
А затым на другі пераверне.
Біў, ляное, пакуль не стаміўся –
Гэта ж праца цяжэй, чымся жніва!
Сам стаў мокры – хоць зараз выкручвай,
Кроплі поту цякуць – па бабіне.
Б'е ён Шчасце, а сам прыгаворвае:
«Ну, цi будзеш яшчэ ленавацца?
Ну, ці зробішся добрым памочнікам?»
Стала Шчасце маліцца-прасіцца,
Перастане лайдачыць, казала,
I тамбур паламаць абяцала:
«Буду, буду табе я памочнікам».
Развязаў ён хахол і адразу
Адпусціў паланянку на волю,
Сам жа сеў на мяшок і заплакаў,
Што няўдзячную правіў работу.
З таго часу змянілася Шчасце,
Яно рупіцца стала якдзённа:
Жаць ішоў – звычна серп яму несла,
Калі жаў – каласы нахіляла,
Пот каціўся – без слоў выцірала,
Калі трэба – каня запрагала.
I зярняты на ржышчы збірала,
I дзяцей – як гароху! – люляла.
Хутка хлеб на стале паявіўся,
I хоць дзетак ўсё прыбаўлялася,
Спаць не клаўся ён зараз галодны
I зрабіўся шчаслівы-шчаслівы...

Біце, людзі, і вы сваё Шчасце,
Як шчаслівымі быць заманецца!

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!