Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Янка Сіпакоў - Тураўская элегія

Кнопка отправить на печать

Сёння вясна красуецца, ажыўляючы зімовую прыроду.

Буйныя ветры, ціха павяваючы, песцяць і гадуюць плады.

I зямля, жывячы насенне, родзіць зялёную траву...

З малення Кірылы Тураўскага
 

Прыгінае і самых высокіх
Да зямлі вечны цяжар гадоў.
I цішэюць,

цішэюць крокі

I людзей і старых гарадоў.

Як прысеў ты, драўляны горад!
З крэктам з замкавай споўз гары.
I стагоддзі з табой не гавораць,
Як калісьці маглі гаварыць.

I за сценамі замка не радзяць,
Як прыняць з Егіпта гасцей.
А на колішнім княскім пасадзе
Бульба расце.

Покуль сала княгіня смажыць
(Пах яго заваёўвае дзень),
З камунальных харомаў княжыч
Па каня з аброццю ідзе.

Бы праз сон,

праз гады сваю веліч

Слухае горад стары,
Як над ім,

над стольным,

звінелі,

Нібы песня, званы ўгары.

А таму,

калі сонца прагляне

I ўдзяўбнецца промнямі ў снег,
Як продкі, спавядаюцца тураўляне
Вясне.

Хоць і вёснаў мінула багата,
Толькі ў Тураве,

як і тады,

Зямля атуляе і корміць зярняты,
Каб радзіць,

як даўней,

плады.

 

Крыніца: Сіпакоў Я. Выбраныя творы. У 2 т. Т. 1. Паэзія / Прадм. Л. Ламекі. – Мн.: Маст. Літ., 1995. – 431 с.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!