Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Якуб Колас - Воўк-дурань

Кнопка отправить на печать

Увага! Поўны змест

   Стары, галодны воўк выйшаў на поле. На полі хадзілі авечкі. Пастух спаў. Скраўся воўк, выбраў самага большага барана-рагаля і кажа яму:
   — Баран, баран! Я цябе з'ем.
   — Што ж! — кажа баран, — такая мая доля. Але каб не мучыцца мне доўга ды і табе каб не ламаць зубы аб мае старыя косці, дык стань у лагчынцы і разявіся, а я ўзбягу на горачку, разганюся і ўскочу табе у горла цалкам.
   Стаў воўк у лагчынцы, разявіў рот.
   А баран узбег на горку, разагнаўся і — трах воўка на галаве! Аж іскры пасыпаліся з вачэй у воўка, свету ён не ўзбачыў. Перакуліўся разоў два і — драла у лес.
   Бяжыць воўк, бачыць — на балоце конь!
   — Конь, конь! Я цябе з'ем.
   —Што ж! — кажа конь, — такая мая, мусіці, доля. Толькі ж ты здымі з ног маіх падковы, каб не ламаць табе зубы аб іх.
   Нагнуўся воўк, каб скінуць падковы, а конь як дасць яму капытом у патыліцу! Перакаціўся воўк, ды ходу!
   Падбягае воўк к рэчцы. На беразе хадзілі гусі.
   — Гусі, гусі! Я вас з'ем.
   — Што ж! — кажуць гусі, — еш, толькі паграй ты нам, а мы паскачам прад смерцю. У нас такі ўжо закон.
   Прымайстраваўся воўк на купіне, закінуў галаву і давай выць. А гусі крыллямі — лапу-лапу-лапу! Узняліся і паляцелі. А воўк злез с купіны, паглядзеў па гусей і пабег далей. Падходзіць ён пад вёску. Каля вёскі быў хвойнік, дзе мужыкі хавалі на зіму бульбу. У хвойніку рыла свіння.
   — Свіння, свіння! Я цябе з'ем, — кажа воўк.
   — Не, ня еш мяне, пане воўк, у мяне ёсць маленькія дзеткі.
   — Няма чаго!.. я галодны, як сабака. Дзеці твае і без цябе абыдуцца.
   — Дык дазволь ходць схадзіць накарміць іх.
   — А ты ж прыдзеш?
   — Прыду.
   — Ну, глядзі ж!
   Пайшла свіння, а воўк прытуліўся за хвойку, чакае.
   Цераз гадзіну прыходзіць свіння.
   — Ось што, пане воўк, я надта грэшна. Паспавядай ты мяне перад смерцю. Хоць лягчэй будзе ісці на той свет.
   — Ну, добра.
   Свіння пасадзіла воўка каля ямы, на саломцы.
   — У агарод лазіла? — пытае воўк.
   — Лазіла, — прызнаецца свіння, цяжка уздыхнуўшы.
   — Чужое дабро крала?
   — Ох, крала.
   — Меншых свіней кусала?
   — Чаму ж? Кусала.
   — Ну, і грэшная ж ты, свіння! За такі грэх....
   Не дакончыў воўк казання казаць. Як пырне яго свіння лычом. Аж у гору падскочыў воўк і — бух ў яму!
   Сядзіць ён у яме і прычытае:
   — Ці я той хапун, што бараноў цалкам глытаў?! Аў! у!
   — Ці я той каваль, што каня каваў?! Аўу!
   — Ці я той музыка, што гусям граў?! Aўу!
   — Ці я той поп, што свінню спавядаў?! Аў, аў! y-y-у-y!
   Прыбеглі людзі і забілі воўка каламі.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!