Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Цётка - Суседзям у няволі

Кнопка отправить на печать

Ад сваіх хат, ад сваіх ніў,
Ад усіх братоў, хто толькі жыў,
Нясу слязу, нясу я стогн,
Нясу нагаек царскіх звон.
У нас там ноч, у нас там стук,
Мы ацямнелі з страшных мук,
З нас пот ліецца, сохнуць грудзі.
Нас катуюць! Чуйце, людзі!
Чуйце, чуйце, руку дайце!
Мы вам родны. Праўду знайце:
Ці у долі, ці ў нядолі —
З вамі станем ў адным полі,
Рука ў руку з вашым братам
За свабоду перад катам.

1906

 

 

Аналіз верша:
   Усведамляючы надыход расплаты за здзекі, што чыніліся прыгнятальнікамі праз доўгія стагоддзі, Цётка звяртаецца да братніх народаў, якія таксама пакутавалі ў няволі (Цётка пісала гэты верш, знаходзячыся ў эміграцыі на Украіне):
   Паэтка-рэвалюцыянерка выяўляе ў гэтым вершы глыбокае разуменне падзей. Яна становіцца прапагандыстам ідэі адзінства інтарэсаў працоўных мас усіх нацыянальнасцей. Заруку поспеху ў барацьбе супраць царызму Цётка бачыць у яднанні народаў. Гэтыя ідэі яна выказвае настойліва, з запалам, ад чаго верш набывае выключную пранікнёнасць, усхваляванасць: «Чуйце, людзі! Чуйце, чуйце, руку дайце!»
   Звяртаюць на сябе ўвагу ў вершы паэтычныя паўторы («Ад сваіх хат, ад сваіх ніў...»), якія ўзмацняюць эмацыянальную сілу звароту. Настойлівыя заклікі падмацоўваюцца прачулымі радкамі, у якіх паэтка запэўнівае братоў па нядолі ў глыбокай салідарнасці беларускага народа з імі.
   Адрасаваны братнім народам верш «Суседзям у няволі» адначасова гучаў як баявая прысяга беларускага народа. Не адступацца, змагацца да канца! – вось што чуецца ў заключных радках.
   Цётка адчувае сябе паўнамоцным прадстаўніком свайго народа, бярэ на сябе ўсю паўнату адказнасці за яго паводзіны ў рэвалюцыі. I калі недзе ў глыбіні яе душы ўзнікае насцярожанасць, сумненне, ці ўсе выйдуць на бітву з царызмам, з тым большай сілай і рашучасцю яна вядзе размову. Паэтка настойліва ўнушае і пераконвае, мякка запэўнівае, душэўна просіць. Кожны яе радок – крык душы чалавека, які зразумеў, што нельга ўпусціць гістарычны шанс.
 

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!