Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Цётка - Пад штандарам

Кнопка отправить на печать

Не плач, матуля,
Не сярдуй, татуль,
Што забілі Вінцуля,
Што не прыйдзе адтуль,

Што чырвоны штандар
Прад народам ён нёс,
Што крычаў: "Гасудар,
Ці наеўся ты слёз?

Ці напіўся крыві,
Ці накрыўдзіўся нас?
Мы з штандарам прыйшлі:
Расплаціцца ўжо час.

Штык далоў! шаблю вон!
Не страляй ў нас, салдат!
Ад прысягі Гапон
Аджагнаў цябе, брат!"

А тут "плі!" закрычаў
Капітан у сядле,
I салдат задрыжаў
I даў залп у агне.

Пахіснуўся Вінцуль,
Штандар цісне ў руках.
Тут падскочыў патруль
I падняў на штыках.

Калі брызне з грудзей
Кроў гарача цурком,
Як крапідлам, людзей
Ахрысціла кругом.

Вінцуля на рукох
На магілкі нясуць,
А труна у вянкох,
I ў працэсі ідуць

I жабрак, і салдат,
I раз'еўшыйся пан,
I шавец-небарак;
I сам той капітан

Чалом б'е ўслед труне, –
Вочы поўныя слёз,
Праклінае сябе,
На сябе не пахож:

"Я забіў, я праліў
Пралетарскую кроў,
Я душу загубіў,
Заплаціць я гатоў".

Капітан ашалеў
I атруты узяў.
А народ асілеў –
Штандар ўгору падняў

I нясе, і пяе,
І мільёны вядзе,
На варога-цара
Крэпку руку нясе.

Не прапаў наш Вінцуль:
Ён жыве сярод нас.
Павярнуўся патруль,
Прылучыўся у час.

I салдат не такі,
Як тады к нам страляў,
Капітан не жывы, –
То б яго не пазнаў.

Неслухмяны салдат
Афіцэру гіркне:
"Я народу сын, брат!",
Ў дэманстрацы ідзе.

На прыказ падаць залп
У чырвоны штандар –
Выстрал пусціць на жарт
У аблокаў алтар.

А народ і пяе,
Пад штандарам ідзе,
На варога-цара
Крэпку руку нясе.

Нясе доўг у грудзёх
Для тыранаў, цара
I прыказ у вачох:
"Цару згінуць пара!"

 

 

   Верш «Пад штандарам» па жанру вызначаецца як гераічная балада. Дзеючая асоба яе — Вінцуль, які нёс чырвоны штандар наперадзе паўстаўшай грамады і быў забіты ў час дэманстрацыі салдатамі па загаду капітана. Смерць Вінцуля становіць на шлях змагання тысячы людзей, бо яго кроў успрымаецца як ахвяра, што, «як крапідлам, людзей ахрысціла кругом». У духу народнай балады з выкарыстаннем хрысціянскай сімволікі Цётка прасочвае і лёс забойцы-капітана, які, перажываючы і праклінаючы здарэнне («Я забіў, я праліў // Пралетарскую кроў, // Я душу загубіў, // Заплаціць я гатоў»), канчае жыццё самагубствам.
   У цэлым жа па ідэйнай накіраванасці верш прасякнуты пафасам адмаўлення самадзяржаўя, як самай злачыннай сілы, якая трымае народы ў няволі.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!