Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Цётка - Мора

Кнопка отправить на печать
(Рэвалюцыя народная)

Не такое цяпер мора,

Не такі у хвалях шум:

Цяпер бурна, страшна мора!

Хваля поўна дзікіх дум.

 

Мора вуглем цяпер стала,

Мора з дна цяпер гарыць,

Мора скалы пазрывала,

Мора хоча горы змыць.

 

Мора злуе, крэпнуць хвілі,

З дзікім шумам бераг рвуць;

Гром грыміць за вёрсты-мілі,

З мора брызгі ў неба б'юць.

 

Месцам хваля стогнам рыкне,

Месцам плач сарвецца з губ,

Месцам бераг болем ікне,

Гром грыміць у тысяч труб.

 

Мора зброіцца палкамі,

Шум русалак разбудзіў,

Запаліўся смок агнямі,

Неба чорны гнеў пакрыў.

 

Бог сярчае: злая бура

Псуе вельмі святы сон.

Б'ецца, рвецца ўся натура,

Аж дрыжыць нябесны трон.

 

Трон дрыжыць, не спяць прарокі,

Бог склікае святы сход;

А там радзяць, што аблокі

Мусяць штурм пусціць у ход.

 

Бой пачаўся. Войска бога

Залпам паліць ў горды хвіль...

Мільён згіне, — нова змога

Расце крэпка праз сто міль.

 

Растуць сілы мора злога,

У размаху відзен гарт;

Не адступяць войскі бога...

Бой пачаўся не на жарт.

 

Такі бой вякамі жджэцца,

Такі бой гігантаў дасць,

Ў такім баю толькі грэцца,

Ў такім баю толькі пасць.

 
 

Крыніца: Беларуская літаратура : хрэстаматыя / [складальнікі: У. В. Адамчык, М. В. Адамчык]. - Мінск : Сучасны літаратар, 2004. - 1007 с.

 

   У вершы «Мора», які мае падзагаловак «Рэвалюцыя народная», паэтка стварыла алегарычны малюнак піку рэвалюцыйнай барацьбы. Разбуджаную стыхію народнага бунту яна ўвасабляе ў сімвале злавеснага, бурнага, нават палаючага мора:
   Супрацьлеглая стыхія — неба; нябесны трон — сімвалічнае месцазнаходжанне абагоўленага цара. Атаясамліванне цара, якога трэба скінуць, з Богам не несла ў сабе ніякага антырэлігійнага зместу, а было адбіткам тыповага абагаўлення першай уладарнай асобы, якое звычайна культывавалася ў манархічнай дзяржаве і мела за адрасата просты народ. Сімвалічны бой паміж «морам» і «небам» апяваецца паэткай як смяротная, але жаданая схватка, у выніку якой нараджаецца новая эстэтыка гераічнага і ўзвышанага.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!