Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзіслаў Галубок - Адвакат

Кнопка отправить на печать

Увага!!! Поўны змест

   Нацягаўся Рыгор па горадзе, пакуль распытаўся адваката, каб просьбу напісаў на Ігналя Сіамітку за зямлю.
   – Такі знайшоў! – уздыхнуў Рыгор і чуць не ракам папоўз па ступеньках. – Але ж і забраўся, каб ты выдах! – мармытаў Рыгор. – Пад самае неба. I чаму было кватэру не абабраць, ну, хоць бы каля шынка: там і грыўню лягчэй пераняў бы, і чарку калі-нікалі ўлавіў бы.
   Гэтак, гукаючы сам з сабой, падышоў да дзвярэй, нясмела адчыніў іх і пераступіў парог.
   – Ці ёсць пан адвакат? – спытаўся ў кабеціны.
   – Ёсць, а нашто?
   – Ды вось я з Ігналем ніяк не разбяруся, другі год пайшло, а ён не тое каб грошы, і ў вочы не плюне, а з зямелькі тым часам карыстаецца...
   – Крыху пачакайце.
   Рыгор перавёў дух, паставіў у куточку кій і толькі хацеў закурыць табакі, аж бач – выходзіць, мусіць-то, сам...
   – Што скажаш, чалавеча?
   – А вось, паночку, да пана, каб жалабу напісаць на Сіамітку: другі год ужо сядзіць у маёй сялібе, есць бульбачку дарэмную, а мне за гэта, не тут кажучы, хоць бы што...
   – Добра. А пяць злотых маеш?
   – Пяць не пяць, а што тры, то хоць зараз...
   – Кладзі грошы.
   Рыгор, як відзіш, шморг у капшук, адлічыў тры залатовачкі і паклаў на стале з самага беражка.
   – Сядзь! – буркнуў адвакат.
   – Сядзелі, – адказаў Рыгор. А сам і рад быў бы спачыць, але як глянуў на мэблю, то падумаў, што, можа, залатоўку, а то і дзве возьме за адпачынак, дык лепей не трэба.
   Адвакат расклаў паперу і заскрыгаў пяром. Рыгор быў няграматны, але як угледзеў, што адзін ліст папсаваў адвакат, другі, то падумаў, што дрэнная будзе справа: пэўне не напіша, а Сіамітка гэтым часам жуе там яго бульбачку і мадзее ў хаце.
   А тут яшчэ адвакат паклаў пяро, ушчаміў у руцэ нейкую дрывотнінку, пашморгаў, пашморгаў ёю па паперы, а тады пахукаў разы са два, па паперы смаргануў ды ўжо за трэці ліст бярэцца.
   Рыгора ажно ў жар кінула.
   – Што гэта, – думае сабе, – будзе? Два-тры словы пяром скрыгне, глядзь, ножыкам, а то нейкім ражном ужо і выдзер!.. Во, набрыдзь!
   I, азірнуўшыся на дзверы, Рыгор згроб са стала свае тры залатовачкі дый кажа:
   – Выбачайце, паночку, што запуталіся, але, мусі-то, я не сюды трапіў, бо пан не іначай сталяр ці габляр, а мне адвакат патрэбен.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!