Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха - ГДЗ

Кнопка отправить на печать

1.Апісаныя ў аповесці падзеі адбываюцца ў 80-х гадах XIX стагоддзя ў маёнтку Балотныя Яліны і вакол яго, альбо, як яшчэ называе аўтар гэты куток, — "мядзведжай глушы".
Аповед у творы вядзецца ад імя галоўнага героя Андрэя Беларэцкага, праз успрыманне якога адлюстроўваюцца ўсе падзеі, апісаныя ў творы.
Ён інтэлігент, патрыёт сваёй Радзімы. Беларэцкі занепакоены лёсам беларускай нацыі, пазбаўленай з канца XVII стагоддзя права на нацыянальную пісьменнасць. Ён думае, як дапамагчы свайму народу заняць годнае месца сярод іншых народаў. Ён шмат падарожнічае, вывучае гісторыю краіны.
Беларэцкі — гуманіст па сваёй натуры. Шкадуе людзей і дапамагае ім.
Застаўшыся ў Балотных Ялінах, ён пачаў усведамляць, што дзікае паляванне скіравана не толькі супраць магутнага роду Яноўскіх, але і супраць усяго насельніцтва. Выкрыццё гэтай злоснай сілы становіцца для героя канкрэтнай справай слугавання народу. Беларэцкі — мужны, разумны, кемлівы і рашучы чалавек.
2. Улады не толькі не прымалі ніякіх захадаў супраць дзікага палявання, а нават прапаноўвалі Беларэцкаму пакінуць Балотныя Яліны. Існаванне дзікага палявання давала ім магчымасць трымаць у паслушэнстве просты народ. Гэта добра зразумеў Беларэцкі ў час размовы з суддзёй, пракурорам і адвакатам. Зразумелі і ўлады, што Беларэцкі выкрыў і іх сутнасць. Таму яны і прапаноўваюць яму з’ехаць з павета.
3. Надзея і Андрэй вельмі выхаваныя маладыя людзі. Спачатку паміж імі не было ніякіх адносін. Андрэй хацеў проста па-чалавечы дапамагчы дзяўчыне і вы-ратаваць ад розных жахаў, якія тварыліся ў замку. Гуманіст па сваёй натуры, Андрэй Беларэцкі не можа па-кінуць безабаронную Надзею Яноўскую, якая вар'яцее ў сваім маёнтку ад прывіда: то Малога Чалавека, то Блакітнай Жанчыны. Надзея Яноўская была апошняй з калісьці магутнага роду, і над ёй вісела радавое закляцце. Надзея давярае Андрэю.
Але чым больш Андрэй праводзіць часу ў маёнтку, тым больш яму даспадобы гэтая мужная дзяўчына. Ён захапляецца яе сілай волі і разумее, што кахае Надзею. У канцы твора яны разам пакідаюць Балотныя Яліны.
4. Дзікае паляванне забівала ўсіх, хто мог адыграць хоць нейкую ролю ў раскрыцці яго сутнасці. I калі не ўдавалася забіць фізічна, то тады даводзілі чалавека да вар'яцтва. У першую чаргу супрацьстаяць Беларэцкаму і Надзеі прадстаўнік старога шляхецкага збяднелага роду Рыгор Дубатоўк, які жудасную легенду вырашыў выкарыстаць для дасягнення сваіх карыслівых мэт, і яго прыбліжаныя: мёртвавокі Антон Варона; нявольны, бо залежыць ад гаспадара, дапамагаты "сабакар" Гарабурда; сляпыя выканаўцы загадаў Марк Стахевіч і Пацук. Гэтых нікчэмных людзей характарызуе абсалютная адсутнасць духоўнага ў зносінах паміж сабою.
Дубатоўку найперш хацелася завалодаць палацам Яноўскіх, каб задаволіць свой шляхецкі гонар, каб трымаць у паслушэнстве і страху народ у акрузе. А калісьці ён быў не проста дальнім сваяком Яноўскіх, а і блізкім сябрам бацькі Надзеі.
5. Сцэна балю відавочна раскрывае аблічча мясцовай шляхты. Праз яе ўчынкі і адносіны да Надзеі, да госця Андрэя мы бачым іх уласны твар, твар пачвар і нягоднікаў. Мы адчуваем амаральнасць учынкаў Дубатоўка, які ўвесь час толькі і робіць тое, каб успомніць закляцце караля Стаха, каб напужаць у каторы раз Надзею. Ён даруе Надзеі партрэт Рамана Старога, віноўніка радавога праклёну. Свядома, прылюдна падкрэслівае, дорачы кілім, што "ногі ва ўсіх Яноўскіх былі нямоцныя". Такім спосабам ён нагадвае пра асобу, з-за якой загінуў бацька Надзеі, вымер род, і як бы папярэджвае аб тым, што чакае яе.
У сцэне балю раскрываюцца і ўзаемаадносіны паміж шляхтай і яе прыслужнікамі, а таксама добра супастаўляецца мінулае і сучаснае. Прыём супастаўлення, моўная характарыстыка, выразная дэталізацыя найлепш за ўсё характарызуюць мясцовую шляхту.
6. Многія праблемы, характэрныя для мінулага жыцця, хвалявалі Уладзіміра Караткевіча і ў сучаснасці. Як і галоўнага героя рамана Андрэя Беларэцкага, Караткевіча непакоіць лёс Беларусі, яе мінуўшчына і будучыня. Калі чытаеш твор, здаецца, што вуснамі героя Андрэя гаворыць сам аўтар.
7. Актуальнасць твора ў тым, што негатыўнасць у жыцці існуе і зараз. Дэмакратычныя сілы працягваюць барацьбу супраць кансерватыўных тэндэнцый.
Караткевіч паказвае, як маладыя, наіўныя, праз-мерна даверлівыя і гарачыя станавіліся ахвярамі дзікага палявання, жорсткасці і невуцтва. Гэта хвалюе аўтара. Хвалюе і тое, што наша гісторыя багатая, толькі мала вывучаная, разабраная суседзямі. Усё лепшае трэба аднавіць, зберагчы як аснову асноў.
8. Вытокі паняцця "дзікае палявання" — у жудаснай легендзе пра падзеі пачатку XVII стагоддзя. "Прадаў ты свой край, былы пабрацім. Але мы не памром. Мы яшчэ з’явімся да цябе, і да дзяцей тваіх, і да нашчадкаў тваіх, я і маё паляванне. Да дваццатага калена мы будзем помсціць бязлітасна, і не схаваецеся вы ад нас", — такія перадсмяротныя словы караля Стаха, яго праклён роду Яноўскіх. Напачатку дзікае паляванне ўвасабляе сабой справядлівую помсту караля Стаха Раману Яноўскаму за здраду народу. Затым сутнасць яго змяняецца да процілеглага: дзікае паляванне становіцца сімвалам сацыяльнага і духоўнага зла, жорсткасці, культу бязлітаснай разбуральнай сілы, цемры, невуцтва.
9. Аповесць У. Караткевіча "Дзікае паляванне караля Стаха" ў ацэнках даследчыкаў літаратуры.
Літаратуразнаўца і крытык Адам Мальдзіс: "Пісьменнікаў, відаць, можна падзяліць на тры групы: тых, хто апярэджвае свой час, тых, хто добра крочыць з ім у нагу, і тых, хто ад яго адстае, часам безнадзейна. Караткевіч адносіцца да першых... Ён горда, нібы Юрась Братчык крыж на Галгофу, нёс цяжкую ношу "заступніка" беларускай гісторыі і беларускай культуры. Быў прапаведнікам і прарокам".
Даследчык літаратуры Віктар Каваленка: "У. Караткевіч не ілюструе свае навуковыя ўяўленні пра гістарычнае мінулае, а "творыць" мастацкую рэчаіснасць даўніх дзён, якая адпавядае аб’ектыўнаму сэнсу падзей".
Л. Верабей: "...У. Караткевіч... шмат зрабіў у распрацоўцы гістарычнага жанру. Пісьменнік узняў шырокія пласты нацыянальнай гісторыі, перадаў дух мінулых эпох, выявіў буйныя характары, здолеў раскрыць багаты духоўны свет сваіх герояў і звязаць іх асабісты лёс з лёсам народным. У Беларусі ён выканаў тую гістарычную місію, што В. Скот у Англіі, Г. Сянкевіч у Польшчы, А. Ірасек у Чэхіі".
М.І. Мішчанчук: "Пісьменнік валодае зайздросным талентам — уменнем перадаць атмасферу часу, стварыць жывыя характары, раскрыць народную псіхалогію".
Васіль Быкаў, ацэньваючы гісторыка-прыгодніцкі твор "Дзікае паляванне караля Стаха": "Створаная паводле выпрабаваных канонаў прыгодніцкай рамантыкі, гэтая аповесць мае і нешта адметнае ў сваёй структуры, нейкую ўласцівую ёй таямніцу-загадку, якую нават цяжка растлумачыць з пазіцый фармальнай логікі, а хіба можна адчуць. I справа тут, канечне ж, не ў напружанасці прыгодніцкага сюжэта, які, дарэчы, па-майстэрску распрацаваны ў аповесці, і не ў загадкава-страхавітых малюнках кавалькады "дзікага палявання", што гойсае на сваіх "дрыкгантах" па лясах, наводзячы жах на наваколле. На мой погляд, тут моцна ўражвае нешта іншае, што ідзе, мабыць, з далёкіх нетраў жыцця, а таксама ад лепшых традыцый літаратурнага рамантызму ў духу Майна Рыда, Вальтэра Скота, Генрыха Сянкевіча. Ва ўсякім разе, на прыкладзе гэтай аповесці лішні раз пераконваешся ў тым, які добры вынік дае гарманічнае спалучэнне пэўнага характару літаратурнага таленту

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!