Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Караткевіч - Бацькаўшчына

Кнопка отправить на печать

   Ад верша Уладзіміра Караткевіча «Бацькаўшчына» складваецца самыя добрыя і светлыя ўражанне. Адразу ўзгадваецца ўскраек якой-небудзь беларускай вёскі, цудоўныя родныя краявіды, лясы, палі, лугі, хвалістыя рэчкі і блакітныя азёры.
   Знаёмыя змалку краявіды нагадалі аўтару мінулы май і мінулыя гады яго маладосці, першае каханне. У паэта абудзіліся самыя розныя пачуцці: радасць, шкадаванне, боль, шчасце, сум, прага жыцця, замілаванне прыродай, салодкія і цяжкія ўспаміны пра падзеі мінулых дзён.
Найбольш дакладна душэўны стан паэта, яго хваляванні і перажыванні перадаюць наступныя радкі верша:

 

Ледзь прыкметны сумны халадок –
Подых юні ўходзячай маёй.
Паімчаць за ёю наўздагон? –
Хоць і схопіш – усё адно падман.

Нават шкадаванне – дзе яно?
Зноў вясна, і жаль знікае зноў.

О, як добра, як прыгожа жыць!

Мой чароўны беларускі край,
Бацькаўшчына светлая мая!


   Найбольш яркія паэтычныя вобразы верша «Бацькаўшчына»:


Бач, хмызы спляліся, як павець,
Светлякі мігцяць, гараць святлей.
Перад тым як звонка ў лозах пець,
Прачышчае горла салавей

Ціха цмокае ў сне рака.
О, як добра, як прыгожа жыць!
Раска, як русалчына луска,
На вадзе ад месяца гарыць.


   Дымная сцюдзёная раса – раніцай часта бывае лёгкі туман, які вісіць над расой, прахалоднай і мяккай.
   Сумны халадок – часам успаміны бываюць не вельмі добрымі, ад гэтага чалавеку становіцца сумна і самотна, холадна, маркотна.
   Прачышчае горла салавей – гэтыя птушкі пяюць звычайна перад самай раніцай, калі многія яшчэ спяць, тут як параўнанне з чалавекам, які прачышчае горла, каб сказаць нешта пасля сну, ці нешта спець.
   Весніх паркаў бэзавы туман – у маі цвіце бэз, духмяны і прыгожы, асабліва, калі яго шмат у парках, ён нагадвае туман.

   У пачатку верша аўтар перабірае прыемныя сэрцу ўспаміны пра мінулыя дні сваёй маладосці, у якой было ўсяго і радасці, і суму. Такія моманты ёсць у кожнага ў жыцці. Першыя ўражанні, першае каханне, шчасце, узлёт, перажыванні, расчараванне. Паэт смуткуе аб адыходзячай маладосці, але выказвае жаданне жыць і радавацца жыццю нягледзячы ні на што. Ён захапляецца краявідамі роднай зямлі і шчыра прызнаецца ў любві да сваёй Бацькаўшчыны.
   Вобраз Радзімы паўстае ў вершы светлым, мяккім, непаўторным, чыстым, таямнічым. Ён прыводзіць гэтыя вобразы, бо Радзіма бачыцца яму менавіта такой – светлай, чароўнай, самай лепшай. Бо гэта чалавек, які бясконца ўлюблёны ў свой край, сваю зямлю.