Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Дубоўка - Чые рукі прыгажэйшыя

Кнопка отправить на печать

Індыйская казка
 

1

На беразе ракі індыйскай, Джамны,
жылі даўней прыгожыя тры дамы.

У кожнай муж быў, так сказаць, вяльможа,
затым пра хлеб іх клопат не трывожыў.

Не мелі клопату і пра уборы,
ім не хапала толькі з неба зораў.

Ніхто не прымушаў іх турбавацца
наконт якой бы ні было там працы.

Паспаўшы ўдосыць і на мяккім ложку,
яны і пачыналі дзень патрошку.

Спачатку падавалі ім сняданне,
пасля былі з суседкамі спатканні.

Яшчэ пасля — ішлі яны на Джамну,
вось гэтыя прыгожыя тры дамы.
 

2

З усмешкай на сваіх цудоўных тварах
яны з сябе свае здымалі сары.

Пасля залазілі ў ваду па пояс,
а над вадой імклівіў звонкі голас.

Як пырскі, узлятаў іх смех вясёлы,
каб хто увагі больш звярнуў на голых.

Яны сябе лічылі цудам свету,
і ўсе былі павінны ведаць гэта.

Гармідар той прыгожы і прыемны
даходзіў нават і да шахт падземных,

дзе людзі голыя крышылі камень
сваімі збітымі у кроў рукамі,

каб збудаваць цяжкой падземнай працай
надземным дамам добрыя палацы...
 

3

На беразе ракі індыйскай, Джамны,
не сумавалі гэтыя тры дамы.

Пра тое-сёе крыху размаўлялі,
а гутаркі і час плылі на хвалях.

Але дайшлі да рук сваіх урэшце.
Тут згода кончылася, хоць іх рэжце!

— Мае, — адна сказала, — цуда свету,
і вы павінны ўсе згадзіцца з гэтым!

— Ніякай згоды, — кажа ёй другая, —
мае такія рукі, добра знаю!

Такое самае пачулі і ад трэцяй:
— Мае найпрыгажэйшыя на свеце!

Няма ў іх згоды, бо яны і суддзі:
гарачых спрэчак і вада не студзіць.
 

4

Якраз на тое каля іх кульгае
бабуля нейкая — галодная, старая.

Спынілася і прывітала голых
у простых задушэўных словах.

Пасля сказала:
— Трэці дзень не ем я.
Гарачыня спустошыла нам землі...

А можа, хоць скарыначку дасцё вы? —
Бабуліны іх не кранулі словы.

Галодных сыты зразумець не можа,
пакуль самога лёс не патрывожыць.

Да гэтых дам, над Джамнаю індыйскай,
наконт скарынкі не хадзі і блізка.

А ўсё ж ткі трэба скарыстаць старую!
Адна яе пытаннем і частуе.

— Дапамажы нам скончыць нашы мукі:
ў якой з нас лепшыя красою рукі?

— Чакайце крыху, — кажа ім старая, —
прыйду, як толькі ежы адшукаю...

I пакульгала прэч ад іх з кіёчкам
па чыста вымытым вадой пясочку...
 

5

Праз гоні двое, ля ракі таксама,
жанчына простая сядзела пад кустамі.

Усё жыццё яна працуе ў полі,
сваім гарбом сваю стварае долю.

Вятрамі біта і дажджамі мыта,
яна нічым ад сонца не закрыта.

Ад сонца яснага яна ўся чорна
і лёсу горкаму яна пакорна.

Прыйшла, каб смагу ўтаймаваць вадою,
перадыхнуць хоць крыху над ракою.
 

6

З кійком старая да яе кульгае,
сардэчным словам і яе вітае.

— Даруй, дачушка, за маё пытанне:
ці засталася крошка ад снядання?

Сказала у адказ ёй маладзіца:
— Сядай, бабуля, ў засень, на травіцы.

Няхай збіраюць крошкі ліхадзеі!
З табой сняданне папалам падзелім,

каб падужэла ты ў сваёй дарозе,
каб весялей было табе, нябозе...

Паснедалі яны тады абедзве,
хоць сонца і стаяла на абедзе.

Старой была вялікая падмога.
Падзякавала. Стала зноў на ногі.

Пасля ўзяла яе руку сваёю
і павяла ля Джамны, над ракою.
 

7

Прыйшлі да дам. Яны былі ля рэчкі,
свае ніяк не паканчалі спрэчкі.

Сказала ім старая, гэным дамам:
— Цяпер адказ на запытанне дам вам.

На рукі гэтай маладзіцы гляньце:
яны і чорныя, яны аж з глянцам.

Яны парэпаны, яны пабіты,
яны салёным потам перамыты.

Яны мяне, якую лёс знясіліў,
запрацаваным хлебам накармілі.

Няма на свеце ім красою роўных,
а прыгажэй над вашы — безумоўна!

Бо хараство усё ідзе ад працы,
пабудавала праца і палацы.

Хоць беленькія вашы, як лілеі,
дабра не твораць і тварыць не ўмелі
 

8

Сказала так і адышла старая.
Пайшла ў свой бок і маладзіца тая.

На беразе ракі індыйскай, Джамны,
пазналі ўсё ж ткі сорам тыя дамы.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!