Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Дубоўка - Палессе

Кнопка отправить на печать

Ўладыслаў Сыракомля,
наш зямляк знакаміты,
даў пра гэта наўколле
верш свой, смуткам спавіты.

Ён пакінуў на памяць
нам малюнак праўдзівы.
Пачытаеш – устануць
тыя вёскі і нівы.

«У пясках, пры балоце,
пры азёрнай затоцы,
вёска стала ў самоце,
як жабрак дзе пры плоце.
Сосны скардзяцца, шэпчуць,
над нядоляю плачуць.
А ў той вёсцы галеча!
Выгляд вёскі жабрачы:
У зрэбнай вопратцы людзі –
не адзеты, не голы.
Закурэлыя, ў брудзе,
ў свет глядзяць невясёла.
Сцены ў цвілі і гнілі
у стадолах і хатах.
Іх чаротам. накрылі
і саломай бахматай.
Бусел, стораж хаціны,
склаў гняздо на страсе тут,
нібы даў селяніну
ён для шчасця прыкмету.
– Эх, пляцеш ты, мой мілы!
У вёсцы буслаў нямала.
Каб варожбам мець сілу –
шчасце скрозь красавала б!
– О! Жывём мы шчасліва:
ані хлеба, ні солі.
Лёг пясочак на нівах,
зрос палын у стадоле...
Думка схована змрокам,
быццам іскрынка ў прыску.
Уздыхне ён глыбока
па сабе і па блізкіх.
Б'ецца сэрца людское,
нібы молат у кузні.
Возьме так за жывое,
што на бога заблюзніць.
Угінаюцца плечы,
слёзы коцяцца з болю.
Варажбой, чалавеча,
не адолець нядолі.
Нас зраклося і сонца:
дзесь яно ў акіяне.
Бусел нашай старонцы
стуль прыносіць вітанне.
Ён ляціць з небасхілу,
нішчыць гадаў гатовы...
Не птушынаю сілай
зняць усім ім галовы!
Каб пазбыцца напасці,
каб сябе ашукаць чым,
хлусім сэрцу пра шчасце,
хоць яго і не бачым.
Людзі, быццам як дзеці:
шчасця, кажуць, чакаем!
Покуль сонца засвеціць –
выесць вочы раса ім».
*

Ах, зямляча, зямляча,
дарагі Сыракомля!
Як жа час перайначыў
за стагоддзе наўколле!

Не пазналі б сягоння
аніяк вы Палесся, –
тут сталёвыя коні,
тут шчаслівыя песні.

Тыя ж самыя хвоі,
што пры вас галасілі,
заспявалі такое,
што ўзнімае на крылле.

А па вёсках – прасторы:
ні памежкаў, ні пана.
Гора знішчана ў корань,
больш няма занядбаных.

Электрычнасць у хатах,
быццам зоркі у вокнах.
Стрэх не ўбачыш бахматых,
воч не ўбачыш ты мокрых.

Не царква ці капліца –
ў вёсках клубы і школы.
Моладзь на вечарніцах
ходзіць з песняй вясёлай.

Стала полымя з іскры,
зазіхцела над намі.
Захаванае ў прыску,
занялося кастрамі.

Бусел – праўнук праўнукаў
тых, што вам клекаталі, –
са старою навукай
вымярае ўсё далі.

Ён знаёмым адзіным быў
бы ў тым падарожжы.
Ён не зрокся радзімы,
ўсё пра шчасце варожыць.

Не варожбы з малітвай,
а народная воля,
а упартыя бітвы
аднавілі наўколле!

 

* W. Syrokomla – «Z wrażeń poleskiej podróży», 1850 г.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!