Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Дубоўка - Не кажу – запявайце, цымбалы

Кнопка отправить на печать

Не кажу – запявайце, цымбалы,
не кажу – струна да струны.
На нервах сваіх мы іграем
і складаем лады, страі.

Разліваецца смага па жылах,
як пялёсткі ў павевах вятроў.
Мне калісьці цыганка варажыла,
што загубіць мяне мая кроў.

Хай мяне, а нікога іншага,
хай мяне, а нікога больш.
Вось не ведаю нічога сіньшага,
чым вочы дзявочыя і боль.

I нічога не ведаю больш белага,
чым ростань нечаканая і снег.
А сняжынкі ўсё лётаюць-бегаюць,
і здаецца, гэта ўва сне.

Ой, браточкі мае, таварышы,
ды чаму ж гэта ў радасці сум?..
Нечакана возьмеш завалішся,
столькі песень я ў сэрцы нясу.

Вось каб так праспяваць іх, як думаю,
вось каб так, як кладуцца яны...
Аплывае крыніца шумаю,
ці адкінуць яе далані?

Але ж песня, ты, песня... ой, песня!
Ты пакрышыш наносную твань!
Калі кажа паэт, што Прадвесне, –
дык пачне зелянець трава.

Не кажу – запявайце, цымбалы,
не кажу – струна да струны.
Калі нерваў нам будзе мала, –
з пачуццёў заснуем мы страі.

1925
 


Крыніца: Душа мая тужлівая... : вершы і паэмы / уклад. В. А. Шніп. – Мінск: Маст. літ., 2005. – 303 с. – (Беларуская паэзія ХХ стагоддзя).

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!