Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Дубоўка - Дзівосныя прыгоды

Кнопка отправить на печать

Народная казка


Я пасеяў гарох
каля возера ў полі.
Пастараўся, як мог,
так, як можа ніколі.

У даглядзе такім
рос ён вельмі прыгожым.
А стручысты!
Струкі —
па дванаццаць гарошын!

Неяк раз я прыйшоў
на гарох падзівіцца.
Калі глянуў —
слядоў,
як на бойным гасцінцы!

Ды якія сляды —
ўсё гусіныя лапкі.
Ад крылатай бяды
не паставіш аградкі...

Гэта ж ночкі за тры
увесь гарох пералушчаць.
I прыгналі ж вятры
іх у нашую путчу!

Ваяваў я з бядой,
а такой не бывала.
Я сваёй галавой
перадумаў нямала.

А прыдумаў усё ж
неблагі паратунак.
Для крылатых вяльмож
я зраблю пачастунак.

Ім гарэлку і мёд
назліваю ў карыце,
каб у першы ж прылёт
тут маглі і напіцца.

Як уп’юцца усе
і салодкай, і горкай,
павяжу я гусей,
забарсаю вяроўкай.

Што прыдумаў, дык так
і зрабіў без адкладу:
ўліў і мёд, і пяршак
для гусінага стада.

Сам з вяроўкаю сеў
у ядловец калючы.
Там чакаю гусей,
зладзяёў тых лятучых.

Вось яны —
«Га-га-га!» —
наляцелі ад пушчы,
ды адразу цягаць,
ды стручкі мае лушчыць.

Я сяджу і цярплю,
хоць заходзіцца сэрца.
А гарох на зямлю
мой
лажыцца-кладзецца.

Чую зноў:
«Го-го-го!»
Гэта значыцца —
«Годзе!»
Да частунку майго
завадэвуш падходзіць.

А за ім чарадой
пакручастыя шыйкі.
П’юць салодкі напой, —
то ж не «квас-пераліўкі»!

Неўзабаве да дна
спаражнілі карытца.
Ну, цяпер да відна
могуць спаць, не журыцца!

Вычмуралі там так,
як сваты на вяселлі.
Змогся ўрэшце гусак,
ды і гускі прымлелі.

Я пачаў па адной
іх вязаць на вяроўку.
Усё ж работы сваёй
не зрабіў я да толку.

Іх за ножкі вязаў,
не падумаў аб крыльцах.
А канец заматаў
ля сваёй паясніцы.

Тут іх чэрці ўзнялі.
Як яны забубнілі!
I адразу з зямлі
узвіліся на крыллі.

А да іх жа і я
прывязаўся на гора!
Гляну —
ўнізе зямля,
а над шапкаю — зоры!

Тыя гускі — далей,
не спыняючы лёту.
Мільгаціць ля вачэй
наша пушча, балота.

Калі гляну ізноў —
гэта ж Нарач у доле!
Пра такіх летуноў
не забыцца ніколі.

Так насілі мяне
мае конікі-гусі
па усёй старане,
паўз усёй Беларусі.

Ты, гаросе-гарох,
пазлацістыя кіты!
Ці не ты мне памог
заляцець у блакіты?

О-ё-ёй, о-ё-ёй!
I спытацца ў каго там?
То ляцім над вадой,
то над пушчай, балотам.

Адвязаць калі мне
з паясніцы вяроўку, —
дык ці ў вір шыбане,
ці аб камень галоўкай.

Але,
дзе б ні былі,
павярнулі мы двору:
ўсё бліжэй да зямлі
і ўсё далей ад зорак.

Паляцелі пасля
над маленькім балотцам.
Са свайго чарасла
даў я волю вяроўцы.

Гусі зразу вышэй,
я —
з размаху у багну,
і ад тых ад гусей,
І ад неба — бабахнуў.

Толькі пырскі пайшлі,
паляцелі фантанам.
Зноў бяда:
на зямлі,
а з зямлі я не ўстану.

Аж пад пахі мяне
засмактала балота.
Ўсё ж ткі паразумнеў
я
пасля тых палётаў!

Па рыдлёўку схадзіў,
не марнуючы часу,
адкапаўся з гразі
ды і вылез адразу.

Памаленьку іду.
Не разгонішся босы!
Бачу —
збоку мне дуб,
а пад дубам — калёсы.

На аглоблях хамут
ды ў агуле ўся збруя.
Што,
нашто
і чаму —
гэта я не цікую.

Я заскочыў на воз,
разгарнуў там салому,
пераслаў, ператрос,
ды і лёг пакрыёма.

Толькі вочы закрыў,
каб заснуць з тых палётаў, —
чую,
гусі ўгары
зноў лятуць ад балота.

«Га-га-га!»
«Го-го-го!» —
зноў вазіць мяне хочуць.
Не!
Мне хопіць таго,
што палётаў аднойчы!

Я са збруі дастаў
павіваныя лейцы
і сябе прывязаў
так,
што не адарвецца...

Чую —
крэкча мой воз,
ад’язджае ад дуба.
Глянуў —
лёс мне прынёс
яшчэ горшую згубу.

Велізарны мядзведзь
сам запрогся ў калёсы
ды ўпрыскочку ідзе,
аж свіргочуць атосы.

Я к ён ехаў тады, —
расказаць немагчыма:
то сюды, то туды,
дзе наставіць вачыма.

Іскры сыпяцца з воч.
Не язда гэта — гора:
то на пень, то на корч,
толькі скрыгае шворан.

Ён з мяне, пэўна б, так
выбіў сэрца і ныркі.
Ды на шчасце, аднак,
супыніўся, зафыркаў.

Борць ён знюхаў.
Палез
па высокай яліне.
Ехаў я цераз лес,
а цяпер — па лясіне...

Зацягнуў на сукі
ён мяне ў тых калёсах.
Зверху бачу блакіт,
знізу — елкі ды сосны...

З’еўшы мёд дачыста,
вылез Мішка са збруі,
раз —
і знік у кустах.
Я ж на дрэве кукую.

Пчолы джгаюць мяне,
быццам я тут нашкодзіў.
Адно ліха міне,
дык другое надходзіць.

Падышоў тут пчаляр
па гарачаму следу.
— Вось дык, — кажа, — штукар!
Я такіх і не ведаў!

Гляньце!
Красці мой мёд
на калёсах прыехаў!
Накармлю на сто год
за такую пацеху!

Ён узлез да калёс,
воз пусціў мой да долу,
а пасля ўзяў адвёз
да сябе у стадолу.

Дома ён адвязаў,
адляйцаў мяне з воза,
потым бочку узяў
і сказаў мне з пагрозай:

— Лезь у бочку хутчэй,
покуль ты яшчэ цэлы!..—
Што лягчэй, што цяжэй —
мне ўжо незразумела.

Што рабіць мне?
Маўчы!
Лезу.
Ён неўзабаве
дно ўвагнаў, абручы
і ў дварышчы паставіў.

— Ночку тут пажыві,
а на золку —
У воду.
Як патрапіш у вір,
наясіся там мёду!

Сам у хату пайшоў.
Мне чакаць трэба золку.
Лёс аднекуль прывёў,
як на шчасце мне, воўка.

Воўк абныгаў, дзе мог.
Не знайшоўшы здабычы,
каля бочкі залёг
і ад злосці мармыча.

Потым хвост свой паднёс
да шпунтовае дзіркі.
Я аберуч за хвост
ды праз дзірку як гыркну!

Воўк ад страху аж сеў.
Потым скочыў на ногі
і не бег,
а ляцеў
без ніякай дарогі.

Вые ў роспачы воўк.
Бочка грукае следам.
Ён ад страху ўвесь змок,
не сухім і я еду...

Дзе аб камень штурхне,
дзе аб пень ці калоду.
Я не сніў нат у сне
пра такую прыгоду.

Воўк імкнецца ўцячы,
я хваста не пушчаю.
Ужо лятуць абручы,
бочка клёпкі губляе.

Потым клёпкі ўсе ўраз
паляцелі з узгорка.
Хвост пусціў я ў той час
і не бачыў больш воўка...

Сам дадому хутчэй,
лахі ўзяўшы пад пахі...
Колькі меў праз гусей
я
ўсялякага страху!..

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!