Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Дубоўка - Ганарысты конь

Кнопка отправить на печать

1

Ваяка меў цудоўнага каня.
На тым кані ён вецер абганяў.

Сядло ўсё пазалочана на ім,
вуздэчка ўся ў зіхценні залатым.

Імкнецца ў далі той цудоўны конь,
з-пад капытоў аж пырскае агонь.

Віецца пыл за ім і па-над ім.
Конь ганарыцца вершнікам сваім.

Насустрач ледзьве цягнецца ішак.
Няма на ім ні залатых адзнак,

няма на ім багатага сядла,
адна падпінка з лямкай абвіла.

Худы, ў дадатак стомлены такі,
як і усе наогул ішакі,

ён на сабе вялікі цягне пак,
маленькі той, цярплівы той ішак.

Пагрозна конь вачыма заблішчэў:
– Дарогу мне загарадзіў яшчэ!

Ану, набок, а не – пазнаеш ты,
якія моцныя я маю капыты!

Намуляў плечы пакамі ішак,
з дарогі не паверне ён ніяк.

Ды што рабіць? Здратуе гэты конь,
бо ён жа крэсіць, бегучы, агонь.

I пацягнуўся ён з дарогі ўбок,
як толькі мог, і пак свой павалок,

худы ішак, натруджаны такі,
як і наогул пад цяжарам ішакі.

А конь прамчаўся у шырокі свет,
а пыл, узняты ім, закрыў і след...
 

2

У бойцы ранілі таго каня.
Не крэсіць капытамі ён агня.

Ад ветру ззаду застаецца ён,
за ветрам больш не бегае ўздагон.

Хоць гаспадар і уздыхнуў па ім,
ды зняў сядло з уборам залатым.

З насечкай залатой вуздэчку зняў,
аброць уздзеў ён на таго каня.

Пасля узяў яго за павадок
і на кірмаш павёў у гарадок.

Купіў яго там неякі фурман,
сядла ў яго, у фурмана, няма.

Цяжары возіць ён на тым кані.
Цяжкія для каня насталі дні.
 

3

I дзень за днём, і дня не праміне, –
вялікія два пакі на спіне

конь возіць. Адвязе – кладуць ізноў.
Так і калышуцца яны з бакоў...

Аднойчы так ён з пакамі ідзе,
ды адпачынку не відаць нідзе.

Насустрач і натрапіўся ішак,
які калісьці вёз таксама пак.

Ішак даўнейшага каня пазнаў
і гутарку такую распачаў:

– А, конь-сагіб! Салам алейкум вам
Чаму твая панікла галава?

Нядаўна ты інакшы быў, – як леў.
Яшчэ мяне ты здратаваць хацеў.

Я і падумаў – п’яны ты. Дарма!
На свеце хмелю вечнага няма,

ад гордасці працверазішся ты!
А дзе ж, скажы, убор твой залаты?
 

4

Пашкадаваў каня усё ж ішак.
– Давай мне, – кажа, – твой вялікі пак.

Іду я ўлегцы. Памагу табе.
Я думаю, ён карак не саб’е...

Пайшлі яны да месца удваіх.
Адзін маўчыць, ды і другі заціх...

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!