Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Дубоўка - Адам і Ева

Кнопка отправить на печать

     Інданезійская казка


1

Творца свету, мудры Вішну,
працавіты вельмі, ўвішны,

намясіў аднойчы гліны,
з гліны вылепіў мужчыну,

і Адамам па найменню
стала Вішнава тварэнне.
 

2

Але мудры творца свету
ўцяміў хутка, што на гэтым

ён спыняцца не павінен:
трэба дбаць і аб жанчыне.

У вялікім задуменні
сеў прамудры на каменні.
 

3

На каменні свету творца
можа б так сядзеў бясконца,

ды на шчасце, ясным вокам
ён пабачыў недалёка

кветку лотаса ў зіхценні
месяцовага прамення.
 

4

Кветка тая – як жывая,
толькі што не размаўляе,

а красе яе цудоўнай
больш няма нідзе падобнай.

Захапіўшыся красою
незраўнанаю такою,

Вішну ўзяў яе узорам
і стварыў жанчыну скора.
 

5

Хараство зазіхацела ад
жанчынінага цела.

Вочы, вусны, ўся яна там
пекнатой такой абнята,

што схіліўся перад ёю
нават лотас над вадою.

Даў імя ёй Вішну – Ева.
Прывітаў ён Еву спевам.

А яна ў адказ сказала:
– Мне, прамудры, спеваў мала!

Мне жылплошчу дай, мой божа,
з ёй ачаг і мяккі ложак.
 

6

Вішну кажа:

– Над зямлёю,

над высокаю гарою

я табе палац пастаўлю,
пекнату тваю праслаўлю.

Карагодзіць будуць зоркі
у цябе на панадворку,

прыйдзе Месяц у пакоі
вечароваю парою...

Адказала Ева богу:
– Мне не трэ дабра такога!

Будзе холадна на горах,
будзе зімна мне пры зорах...
 

7

Вішну кажа:

– У сінім моры,

дзе бязмежныя прасторы,

я табе палац пастаўлю,
хараство тваё праслаўлю.

Будуць хвалі ля палаца
калыхацца і гайдацца,

будуць барвамі усімі
зіхацець пад небам сінім...

Адказала Ева богу:
– Мне не трэ дабра такога!

Супакой там будзе дрэнны,
будуць грукаць хвалі ў сцены...
 

8

Вішну кажа:

– У пустыні,

пад цудоўным небам сінім

я палац табе пастаўлю,
прыгажосць тваю праслаўлю.

Залаты пясок навокал
будзе цешыць тваё вока,

там вады зусім не будзе,
цябе хвалі не пабудзяць...

Адказала Ева богу:
– Мне не трэ дабра такога!

Будзе горача там вельмі,
моцны вецер дзьме ў пустэльні...
 

9

Каля іх, на тое ліха, тут
Адам прайшоў паціху.

На яго зірнуўшы, Ева
ўся, як кветка, зружавела

і сказала творцу-богу:
– Працаваў ты, божа, многа!

Адпачні цяпер ад працы,
кінь ты клопат пра палацы!

Мне палацам лепшым самым
будзе сэрца у Адама.

Ты дазволь зайсці ў яго мне –
покуль час яшчэ – сягоння...
 

10

Бог згадзіўся. З той часіны
Ева ў сэрцы у мужчыны

і жыве, як пажадала,
гора маючы нямала.

Як на горах, часам сцюжа;
як на моры, хвалі кружаць;

вецер подыхам гарачым,
як з пустыні, дзьме, няйначай;

набягаюць навальніцы,
ды такія – не спыніцца...

А яна ўсё церпіць, Ева,
бо сама таго хацела

і сама знайшла дарогу
да палаца вось такога.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!