Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Рыгор Ігнаценка - Наш мосцік

Кнопка отправить на печать

   У нашай вёсцы, адразу за дамамі праз рачулку перакінуты драўляны мосцік. I мы, і жыхары з процілеглага берага ўвесь час карыстаемся ім. З цягам часу некаторыя дошкі ў мастку падгнілі і праваліліся. Удзень па ім можна яшчэ прайсці так-сяк, а ўвечары і ўначы – небяспечна.
   Я ўзяў аполкі , скрыню з інструментам, падышоў да мосціка і стаў забіваць дзіры. Неўзабаве каля мяне спыніўся хлопчык год васьмі і спытаў:
   – Што вы робіце?
   – Мосцік рамантую, – адказваю.
   – А навошта?
   – Як гэта навошта? Вось будзе ісці старэнькі дзядуля або слабая бабуля – і пакалечыцца тут. Хіба ж гэта добра?
   – Вой! – захваляваўся хлопчык. – Дык па ім жа і мае мама з татам ходзяць.
   – Тым болей, а ты пытаеш – навошта.
   Тут хлопчык ахвотна пачаў дапамагаць мне. Аполак трымае, калі я пілую. Малаток ці цвік падасць. I справа ў нас пайшла весялей.
   – Як жа цябе зваць, памочнік? – пытаюся.
   – Дзіма.
   – Ну вось, Дзіма, адрамантуем з табой мосцік, можа, хтосьці і падзякуе нам за гэта.
   Калі заладзілі апошнюю дзіру, хлопчык сказаў:
   – Давайце цяпер гэты мосцік будзем называць нашым.
   – Што ж, няхай будзе нашым, – спадабалася мне прапанова.
   Скончыўшы справу, я ўзяў скрыню з інструментам і накіраваўся дадому. А Дзіма пайшоў далей сваёй дарогай.
   Сустрэліся мы з маім памочнікам толькі восенню. Хлопчык падказаў:
   – Зноў наш мосцік трэба рамантаваць.
   – Трэба, Дзіма, – адказваю. – Але вось бяда: апошнім часам у мяне так пагоршыўся зрок, што я не бачу добра цвіка, каб забіць яго ў дошку.
   – Дык я адзін зраблю, – запэўніў Дзіма.
   I зрабіў. Ён шчыльна залажыў дзіру круглымі паленцамі і прымацаваў іх цвікамі да лаг-бярвенняў. Зноў мосцік стаў прыгожым і бяспечным.
   – Малайчына! – пахваліў я хлопчыка. – Ты адрамантаваў мосцік адзін, без мяне. I цяпер называй яго сваім.
   – Не, – запярэчыў Дзіма, – няхай будзе па-ранейшаму нашым.
   – Ну што ж, нашым дык нашым, – пагадзіўся я. – Галоўнае, добрая справа зроблена.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!