Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Рыгор Ігнаценка - Наш мосцік

Кнопка отправить на печать

   У нашай вёсцы, адразу за дамамі праз рачулку перакінуты драўляны мосцік. I мы, і жыхары з процілеглага берага ўвесь час карыстаемся ім. З цягам часу некаторыя дошкі ў мастку падгнілі і праваліліся. Удзень па ім можна яшчэ прайсці так-сяк, а ўвечары і ўначы – небяспечна.
   Я ўзяў аполкі , скрыню з інструментам, падышоў да мосціка і стаў забіваць дзіры. Неўзабаве каля мяне спыніўся хлопчык год васьмі і спытаў:
   – Што вы робіце?
   – Мосцік рамантую, – адказваю.
   – А навошта?
   – Як гэта навошта? Вось будзе ісці старэнькі дзядуля або слабая бабуля – і пакалечыцца тут. Хіба ж гэта добра?
   – Вой! – захваляваўся хлопчык. – Дык па ім жа і мае мама з татам ходзяць.
   – Тым болей, а ты пытаеш – навошта.
   Тут хлопчык ахвотна пачаў дапамагаць мне. Аполак трымае, калі я пілую. Малаток ці цвік падасць. I справа ў нас пайшла весялей.
   – Як жа цябе зваць, памочнік? – пытаюся.
   – Дзіма.
   – Ну вось, Дзіма, адрамантуем з табой мосцік, можа, хтосьці і падзякуе нам за гэта.
   Калі заладзілі апошнюю дзіру, хлопчык сказаў:
   – Давайце цяпер гэты мосцік будзем называць нашым.
   – Што ж, няхай будзе нашым, – спадабалася мне прапанова.
   Скончыўшы справу, я ўзяў скрыню з інструментам і накіраваўся дадому. А Дзіма пайшоў далей сваёй дарогай.
   Сустрэліся мы з маім памочнікам толькі восенню. Хлопчык падказаў:
   – Зноў наш мосцік трэба рамантаваць.
   – Трэба, Дзіма, – адказваю. – Але вось бяда: апошнім часам у мяне так пагоршыўся зрок, што я не бачу добра цвіка, каб забіць яго ў дошку.
   – Дык я адзін зраблю, – запэўніў Дзіма.
   I зрабіў. Ён шчыльна залажыў дзіру круглымі паленцамі і прымацаваў іх цвікамі да лаг-бярвенняў. Зноў мосцік стаў прыгожым і бяспечным.
   – Малайчына! – пахваліў я хлопчыка. – Ты адрамантаваў мосцік адзін, без мяне. I цяпер называй яго сваім.
   – Не, – запярэчыў Дзіма, – няхай будзе па-ранейшаму нашым.
   – Ну што ж, нашым дык нашым, – пагадзіўся я. – Галоўнае, добрая справа зроблена.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!