Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Рыгор Барадулін - Адам і Ева

Кнопка отправить на печать

Пакуль далёка спіць залева
I сопкі песцяцца ў смузе,
Яны ўдваіх,

Адам і Ева,

Капаюць бульбу

у тайзе.

Конь пасвіцца,

бялее грыва

З перастаялае травы.
Спрадвечны сум

апаў тужліва –

Лятуць у вырай журавы.
Услед махаюць крыллем кволым
Кусты, лімонніцы, чмялі.
Спрадвечных дрэў

спрадвечны кворум,

Спакой спрадвечны на зямлі.
На момант

сэрца ён асіліць,

I здасца,

што няма трывог,

Што з недалёкай Хірасімы
Не паскубуць вятры мурог,
А толькі ціхія павевы
Хвалююць ільмакі ў тузе.
Яны ўдваіх,

Адам і Ева,

Капаюць бульбу

у тайзе.

 

*

Сюды

ў дажджы,

ў мароз сіберны

Аратаі і кавалі
З-пад Вільні,

з Віцебскай губерні

Гадамі

землякі брылі.

Над імі

выраі ляцелі

Дамоў,

да веснавых грамоў,

I хмаркі плавалі,

як цені

Дымоў

з астылых каміноў.

Ад роднага стала,

ад бульбы

Дарогі розныя вялі:
Адных –

даўгі рубель

і булкі

Завабілі на край зямлі.
Тых –

залатая ліхаманка

Занесла ў непралазь пургі.
Не горача пад лахманамі
Было ад вогнішчаў тайгі.
Ну а каму

саболі пасвіць

Давер’е аказаў урад.
Лёс –

конь натурлівы –
да шчасця

Не вёз:

быў час, як канакрад.
 

*

А раніцай

туман над сопкай –

Густая пара

над катлом:

Знаёма пахла

бульбай сопкай,

Сялом,

пакінутым жытлом.

Там

на страсе пяе салома,

Як чарацінка ў крыгаход.
I песня родная,

І слова

Былі раднейшыя штогод.
Вякі...
Прыморскія размахі...
Забыўся чорны хлеб,

але,

Як незабыўныя прысмакі,
Гасціла бульба на стале.
I зазімкам,

калі на тоні

Ішло дасвецце ў туманах,
Яна

згрубелыя далоні

Кабетам халадзіла ў снах.
Хаціны,

што ў лясных паветах

Замёў каторы ліставей, –
На шчодрай далані планеты
Былі

ад бульбінак драбней...
 

*

Не хвалімся

часінай тою,

Калі яе –

усім на страх –

Палілі

з прастатой святою,

Як ерэтычку,

на кастрах.

ды ў прыску

бульбу ўгледзеў продак,

Калі карчы зглыдаў агонь,
I, нібы ўзважваў самародак,
З далоні кідаў на далонь.
Яна –

не майце бульбу ўлегцы –

З усімі стравамі на «ты».
Гурок,

каб з ёю поплеч легчы,

Дае нырца ў расол круты.
I смагне селядзец у лёку,
I ў лютай пары млее кроп.
Яна сюды прыйшла здалёку –
У баразне

па трыццаць коп...

Дыміся бульбай,

край маленства.

Яе стварала спакваля
Па вобразу і падабенству
Свайму

карміцелька-зямля.
 

*

Крычу на ўсё Прымор’е:

 – Бульба!

Прымі паклон ад земляка.
Расці,

з гарачых снежак гурба,

Што маці сыпле з саганка.
Ні дождж,

ні град цябе не песціць,

Надзейны хлеб маёй зямлі.
Не грэбвалі

табой і песняй –

З сабою землякі ўзялі.
А покуль недзе спіць залева,
Тайфун

вятры ў мяхах вязе, –

Яны ўдваіх,

Адам і Ева,

Капаюць бульбу

у тайзе.



1965